Cando o monte se colca no xardín: a paciencia esgótase en Fingoi de Arriba

¿Fai falta que unha urbanización pareza un campo bombardeado para que as administracións pasen das boas palabras aos feitos? A pregunta ronda estes días en Fingoi de Arriba, onde os veciños levan meses compartindo o seu barrio cunha visita nocturna que ninguén convidou: xabarís que aproveitan a penumbra para revolver xardíns e zonas verdes na procura de alimento.

As últimas madrugadas da fin de semana deixaron nova evidencia do problema na Rúa da Bouza e na Rúa das Campas. Os residentes atoparon ao amencer parcelas furadas, céspedes erguidos como se un arado pasara por enriba. Unha imaxe que xa non sorprende a ninguén na zona, pero que indigna cada vez un pouco máis.

Un problema que xa chegou ás mesas institucionais

O asunto non é novo nin descoñecido para quen toma decisións. A comezos do pasado agosto, representantes da Xunta, a Deputación e o Concello de Lugo sentáronse xuntos para analizar a situación. A conclusión compartida apuntaba a unha idea sinxela en teoría: se os animais non atopan refuxio nin comida na cidade, deixarán de vir. De aí derivábase unha recomendación de manter tanto as parcelas públicas como as privadas en condicións que non atraian os animais.

Do encontro saíu, en esencia, un catálogo de medidas de baixo perfil. O goberno local publicou un bando que lembra aos propietarios a súa obriga de limpar as súas fincas e xestionar a biomasa acumulada. Plantexouse tamén o uso de trampas de tipo gaiola, e non faltou quen evocase a eficacia dos arqueiros que actuaron de noite na cidade en 2019. A institución provincial, pola súa banda, ofreceu asistencia técnica e ambiental, e comprometeuse a reforzar o desbrozado da rede viaria da súa competencia dentro do mes.

Boas intencións fronte a unha realidade recorrente

Resulta lexítimo preguntarse ata que punto este tipo de reunións resolven algo ou simplemente difiren o problema. Os documentos e bandos teñen o seu valor, pero os xabarís non len ordes municipais: seguen o cheiro da comida e a comodidade dun refuxio seguro. Mentres as fincas non se manteñan e os desbroces se atrasen, a porta de entrada aos barrios periféricos permanece aberta.

O caso lucense encaixa nunha dinámica máis ampla que se repite en boa parte de Galicia: a expansión da poboación de xabarís, o abandono progresivo de terreos agrícolas e a contorno crecente entre núcleos urbanos e superficie de monte crean as condicións perfectas para que estes encontros se multipliquen. Non é un fenómeno puntual nin exclusivo dunha rúa concreta; é unha tensión entre o urbano e o silvestre que esixe planificación sostida, non respostas reactivas.

O desbroce, a peza que nunca chega a tempo

A limpeza de parcelas e o control da vexetación son, segundo os propios técnicos, a primeira liña de defensa. E con todo, é tamén a que máis sofre demoras. Cando o rozado das vías se atrasa, os animais dispoñen de corredores e agochos que achegan a cornisa ás vivendas. Cada semana de atraso tradúcese, na práctica, en máis xardíns revirados e máis veciños descontentos.

A proba de fogo será comprobar se os compromisos de agosto se materializan coa puntualidade prometida. Os veciños de Fingoi de Arriba xa fixeron a súa parte: denunciaron, documentaron os danos e elevaron o asunto ás instancias competentes. O que resta agora é responsabilidade das administracións, e a sensación xeneralizada é de que o tempo corre máis rápido que os trámites.