Ourense, capital española da morosidade: ata as clarisas de Vilar de Astrés esperan sete meses a súa factura

O Concello de Ourense acumula 28,4 millóns de euros de débeda pendente e paga cunha demora media de case 120 días, o cuádruplo do que marca a lei. Empresas, provedores e ata un convento de clarisas agardan meses para cobrar.

Hai débedas que se miden en millóns e débedas que se miden en paquetes de galletas. En Ourense, por desgracia, as dúas cousas caben na mesma contabilidade. As relixiosas clarisas do convento de Vilar de Astrés levan sete meses esperando a que o Concello pague unhas galletas que lles subministraron. Sete meses. Non é unha excepción: é a regra.

O «derbi» da morosidade

Co peche de xullo, Ourense consolidou o seu adiantamento sobre Xaén como capital máis morosa de España. Non é un título que ninguén queira. A fenda coa cidade andaluza ensanchouse de forma drástica: mentres a administración jiennense segue saneando as súas contas e reduce o seu período medio de pagamento, a ourensana vai en dirección contraria.

A cifra que resume todo é demoledora: 119,92 días de demora media no pagamento de facturas. A lei fixa un máximo de 30 días. O Concello cuadruplica, pois, o prazo legal, e faino de forma sostida. A iso súmanse 28,4 millóns de euros de débeda pendente, sen contar o acumulado millonario que arrastra a conta 413, a que recolle as facturas recibidas pero aínda sen tramitar. Aí está a chave do problema: antes mesmo de discutir cando se paga, hai facturas que nin sequera entran no circuíto administrativo.

Do gasóleo ao panettone

Quen crea que a morosidade municipal só afecta a grandes construtoras equivócase. O listaxe de pagamentos atrasados inclúe obras, subministración de gas e, tamén, produtos tan humildes como panettones ou as citadas galletas das clarisas. Provedores pequenos, moitos deles negocios locais que dependen do concello para axustar as súas contas, son quen máis sofren cada día de atraso.

Convén lembrar que o atraso nos pagamentos públicos non é un asunto contable menor. Para unha peme, agardar 120 días pode significar pedir créditos, renunciar a contratos coa administración ou, directamente, pechar. Para un convento que se financia co seu traballo, a espera de medio ano por unhas galletas vendidas é sinxelamente inxusta. A cifra fala por si soa.

Un problema que se agrava

O preocupante non é só o nivel, senón a tendencia. Mentres Xaén mellora, Ourense empeora: a débeda pendente creceu ata os 28,4 millóns no arranque do verán e o período medio de pagamento segue ao alza. É dicir, a capital ourensana non só lidera a clasificación, senón que se afasta das súas perseguidoras. Demasiado tempo levamos falando disto.

O Goberno local, encabezado polo alcalde Gonzalo Pérez Jácome, sostén que se está pagando e que a situación responde ás dificultades herdadas; non consta na información dispoñible unha valoración concreta do equipo de goberno sobre estes datos de xullo, polo que convén prudencia á hora de atribuír explicacións ou promesas concretas.

O que está en xogo

A ninguén se lle escapa o efecto disuasorio que todo isto ten sobre o tecido empresarial. Cando un concello se converte en cliente moroso crónico, as empresas dubidan antes de concorrer, esixen condicións máis duras ou descartan traballar para a administración. O resultado final pagámolo todos: menos competencia, prezos máis altos e menos servizos.

Fica a pregunta de fondo, e non é baladí: cantos provedores máis terán que esperar meses —ou anos— antes de que Ourense deixe de ser a capital máis morosa de España? Mentres a resposta chega, as clarisas de Vilar de Astrés seguen esperando. E as galletas, coma as facturas, non aguantan eternamente.