Defensa dá luz verde en Ferrol á megafábrica china de vehículos: 200 millóns en xogo

O Ministerio de Defensa emitiu un ditame favorable para a instalación da planta da multinacional automobilística no porto exterior ferrolán, despexando a principal incógnita que planeaba sobre o proxecto. O investimento previsto rolda os douscentos millóns de euros. Unha cifra que fala por si soa para unha comarca con urxencias industriais acuciantes.

O documento que cambia todo o escenario

O expediente administrativo chegou ás mans da Xunta tras ser trasladado pola titular do departamento ministerial ao presidente do Executivo galego. O texto zanca dun plumazo as suspicacias que alimentaran diversos sectores vinculados coa defensa nacional e co ámbito castrense durante os últimos meses. Non é menor o dato: o visto bo chega esixindo exactamente os mesmos condicionantes de seguridade e operatividade que se aplican a calquera outra empresa asentada en chan español. Nada de tratos de favor. Nada de barreiras adicionais.

Quen seguía de preto este expediente sabía que a sombra da seguridade do Estado pesaba sobre as augas de Ferrol. A comarca de Ferrolterra arrastra un historial de reveses industriais que marcou a varias xeracións. Primeiro foi a reconversión naval. Despois, a fuga constante de talento novo cara a outras latitudes. Cómpre recordar que a zona precisa un motor económico robusto e duradeiro, non promesas efémeras.

Dificilmente pode entenderse a magnitude desta operación sen mirar á orixe do capital. A marca, responsable da actual comercialización dos automóbiles MG en Europa, contempla as instalacións galegas como un puntal clave para a súa expansión continental. O porto exterior, coas súas amplas dársenas e capacidade loxística para recibir miles de vehículos provenientes de Asia, convértese así na peza central deste complexo crebacabezas estratéxico.

Da incerteza militar ao espaldarazo definitivo

A ninguén se lle escapa que o principal obstáculo burocrático era a posible negativa dos organismos de defensa. Existía un temor fundado en certos corrillos estratéxicos de Madrid. O temor xiraba en torno á proximidade de instalacións sensibles e a incomodidade de ver a unha potencia estranxeira asentada nun enclave de enorme valor histórico e loxístico. O certo é que o informe agora revelado rebate aquelas teses apocalípticas. O documento gubernamental vén constatar que a convivencia industrial é perfectamente viable baixo o amparo da lexislación vixente.

O porto exterior de Ferrol, unha infraestrutura que a miúdo foi albo de críticas polo seu alto custo de construción e o seu esquema de explotación, atopa aquí un respaldo de ferro. Demasiados anos de debate estéril sobre a súa verdadeira utilidade. Os terminais de altura, pensados para recibir buques de gran calado, resultan imprescindibles para o tráfico internacional de frotas comerciais de gran formato. A descarga de vehículos directamente desde os cargueiros asiáticos perfílase como unha operación cotiá no futuro inmediato da ría.

Poucas veces unha rexión xógase tanto nunha soa partida. O tecido empresarial galego mira cara á cidade departamental cunha mestura de expectación e lexítima esperanza. A industria auxiliar, asentada historicamente nos polígonos das comarcas de Ferrol, Narón e Neda, frégase as mans ante a posibilidade de absorber parte da cadea de subministración que require unha fábrica desta envergadura. A chegada da multinacional non se limita á ensamblaxe final; comporta toda unha rede de servizos, mantemento, loxística de redistribución e transporte terrestre.