O banquete dos corzos nos hortos do Rato: a fauna salvaxe devora os cultivos de Lugo

As hortas do Rato, ese vergel urbano onde decenas de lucenses cultivan os seus propios alimentos, convertéronse no comedor habitual das manda de corzos da zona. Os adjudicatarios destas parcelas lanzaron recentemente unha mensaxe de auxilio tras comprobar como a fauna salvaxe arrasa de forma sistemática as hortalizas, xusto na antesala da época de recolección. A situación derivou nunha opiciente reclamación institucional para que se instalen barreiras físicas ou medidas disuasorias antes de que a perda total da colleita sexa un feito irreversible.

Cando a natureza recupera o seu espazo

Chega o ocaso, baixan as temperaturas e a fauna local toma o control. Así é a dinámica que sofre a diario esta zona verde da capital lucense. Quen se achegue por estes socalcos comprobará a simple vista os estragos dun apetito inesperado. A chegada do crepúsculo marca o inicio do festín para os exemplares de corzo, atraídos pola suculenta mestura de nutrientes que brota da terra recentemente regada. Demasiado tempo convivindo co perímetro urbano sen que os animais atopen resistencia algunha.

Non é un fenómeno illado nin un simple incidente puntual. A ninguén se lle escapa que a presión da fauna salvaxe sobre os entornos urbanos de Lugo vai en aumento progresivo. A propia cidade ven arrastrando desde hai tempo unha crecente expansión das poboacións de xabarís, que campan ás anchas por amplas zonas verdes, parques e arrabaldes sen que exista un control efectivo sobre o seu número. Agora, a familia dos cérvidos súmase a esta dinámica de incursión, atopando nas hortas do Rato un auténtico paraíso gastronómico.

O resultado destas visitas nocturnas salta á vista. As pegadas do paso destes animais quedan gravadas en forma de talos descabezados e de follas completamente arrancadas. A biodiversidade choca de fronte co esforzo agrícola. Alí está a clave do conflito.

Un vergel asediado ao anoitecer

O microclima que envolve as hortas do Rato propicia un crecemento extraordinario das plantas. Esta particularidade climática, que nun principio supuña unha vantaxe inestimable para os horteláns, volveuse agora na súa contra. As plantacións de patacas, pementos, amorodos, cebolas e tomates maduran cunha vitalidade que termina atraendo aos herbívoros dos bosques próximos. As leitugas, en concreto, foron obxectivo preferente destes festíns, sufrindo mermas importantes en varias das parcelas adjudicadas.

Difícil manter a calma vendo como o traballo de meses desaparece nunha soa noite. Cómpre recordar a implicación e o esforzo que custa manter unha horta urbana; non se trata dunha mera afección estética, senón dun proxecto comunitario e de autoabastecemento no que invisten tempo, ilusión e recursos económicos. A frustración cunde entre as persoas que acoden diariamente á zona para atender os seus cultivos. Ver como se achega a época clave para a recollida da colleita e atopala mermada pola fauna xera un profundo desánimo. As plantas non distinguen de especies, todo verde e tenro pasa a engrosar o menú diario destes mamíferos.

A impotencia dos horteláns e a pasividade institucional

Ante este panorama de destrozos continuados, a reacción dos afectados foi organizarse e esixir solucións. A reclamación é directa e ten dous destinatarios claros. Por un lado, a empresa concesionaria que xestiona o funcionamento das parcelas; por outro, a Deputación de Lugo como organismo superior propietario destes terreos. O que demandan os adjudicatarios é a activación urxente de mecanismos para espantar aos animais ou, directamente, a instalación dun peche perimetral sólido que bloquee o paso libre dos corzos.