A presentadora Sonsoles Ónega volveu este luns ao seu programa en Antena 3, Y ahora Sonsoles, tres días despois da morte do seu pai, o xornalista Fernando Ónega, e dedicou os últimos minutos do espazo a agradecer as mostras de apoio recibidas. A comunicadora reapareceu no plató tras unha breve ausencia para estar coa súa familia e pediu publicamente un momento para dar as grazas a quen acompañou a familia no duelo. A intervención, cargada de emoción, tivo lugar o 10 de marzo e converteuse no peche máis íntimo da tarde televisiva. O xesto explicou por que a súa reincorporación estivo marcada pola conmoción e o recoñecemento.

Ao final do programa, Ónega solicitou un minuto para dirixirse á audiencia e non puido evitar emocionarse en varias ocasións ao lembrar os últimos días xunto ao seu pai. Agradeceu de forma expresa ao persoal que atendeu a Fernando Ónega no hospital Ramón y Cajal e a quen intentou coidar e acompañar o familiar nos seus últimos momentos. A presentadora destacou a contención e o agarimo recibidos por parte de compañeiros, amigos e espectadores, e transmitiu que eses xestos aliviaron a dor da familia.

Durante a súa intervención, a xornalista repasou a figura profesional do seu proxenitor e subliñou o impacto que tivo en varias xeracións de profesionais da comunicación. Sinalou como, desde os seus orixes modestos nunha aldea, construíra unha carreira que acabou converténdoo nun referente dentro do oficio, tanto pola súa forma de facer xornalismo como pola súa entrega persoal. Ónega recoñeceu o agradecemento polas palabras públicas que recoñeceron a súa traxectoria e a repercusión que a súa figura segue tendo na profesión.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O peche do programa tivo un ton de despedida compartida: a condutora agradeceu os abrazos e as cartas de consolo que, dixo, non devolven a vida pero si axudan a mitigar a ausencia. No plató viviu unha ovación que partiu tanto do público presente como dos seus compañeiros, e a presentadora concluíu anunciando que a vida profesional continuará, aínda que matizou que o regreso á rutina chega coa pegada da perda. Ese contraste entre traballo e duelo marcou a emisión e fíxoa especialmente emotiva.

As reaccións públicas polo falecemento non se limitaron ao ámbito íntimo: nas últimas xornadas sucedéronse homenaxes e mensaxes de personalidades do mundo da cultura e da comunicación. Entre elas, figuras públicas compartiron recordos e palabras de afecto que puxeron de manifesto a dimensión social do seu legado. Incluso se plantearon iniciativas locais para recoñecer a súa traxectoria, como propostas para que o seu nome quede vinculado institucionalmente á cidade de Lugo, onde tiña raíces profesionais e sentimentais.

O xornalista fora descrito en numerosas ocasións como un profesional que conxugou a rigidez do oficio cunha cercanía humana que lle granxeou admiración e respecto. A súa condición de «polense» e o seu crecemento nun entorno rural foron subliñados nos tributos como elementos formativos do seu carácter e da súa vocación xornalística. Esa combinación de orixe e oficio explica, sinalan colegas, por que a súa figura serviu de guía para moitos na profesión.

Ademais da mensaxe final de Ónega, o programa do luns deixou outro momento conmovedor relacionado coa conmemoración do 8 de marzo. O equipo convidou varias mulleres maiores para que compartiran coa audiencia como viviron as transformacións sociais nas últimas décadas, e os seus testimonios xeneraron instantes de emoción que encaixaron co ton reflexivo da tarde. Esa dobre carga afectiva —a memoria pública e o duelo persoal— converteu a emisión nunha cita onde o profesional e o íntimo se entrelazaron.

Nun país onde os íconos mediáticos xeran vínculos colectivos, o retorno de Sonsoles Ónega puxo de relevo a capacidade da televisión para canalizar afectos e despedidas. A presentadora continuará en antena, e a súa intervención pública serviu para formalizar o agradecemento dunha familia que atravesa un periodo de duelo mentres a figura de Fernando Ónega se consolida na memoria do oficio. A mestura de recoñecemento profesional e dor persoal debuxa agora o legado de quen foi, para moitos, un mestre da crónica e da conversa pública.