O fin do vello cárcere de Vigo: medio século de historia a punto de desaparecer

Cincuenta anos. Esa é a idade dun edificio que xa só vive de prestado na memoria da cidade. A antiga prisión da avenida de Madrid, pechada hai dúas décadas e abandonada desde entón á súa sorte, ten os días contados. O Goberno central decidiu darlle o golpe de gracia final e xa traballa co Concello nos trámites para segregar a parcela e deixala lista para novos usos.

Non é unha decisión menor. A ninguén se lle escapa que aquela instalación levaba anos sendo un problema urbanístico de primeira orde, un lastre nunha das zonas con máis presión inmobiliaria da cidade olívica. E agora, por fin, parece que hai movemento real.

O longo silencio da avenida de Madrid

Difícil entender como un inmoble desas características, situado nunha arteria tan transitada, puido quedar durante tanto tempo en terra de ninguén. A resposta, como case sempre nestes casos, ten que ver con competencias, tramitacións e desencontros entre administracións. Mentres tanto, o tempo ía pasando.

Fontes institucionais confirman que o Executivo central optou por aproveitar o novo plan de infraestruturas penitenciarias para pechar o capítulo. A decisión pasa por segregar a parcela —un trámite técnico imprescindible— e preparar o terreo para que o Concello poida darlle destino. O que antes era prisión, mañá podería ser vivendas, equipamentos ou espazo público. Todo está sobre a mesa, aínda que nada está pechado.

Convén lembrar que o edificio entrou en servizo hai cinco décadas. Cincuenta anos nos que viu cambiar Vigo por completo: a expansión cara ao sur, a chegada do metro lixeiro, a transformación de barrios enteiros. Pero aquele centro penitenciario quedou quieto, conxelado no tempo, mentres a cidade crecía ao seu arredor.

Un peche que non implica máis camas

Aquí vén un dos datos clave desta historia. Quen esperara que o peche da vella prisión trouxera consigo unha ampliación do Centro de Inserción Social, pode ir quitándollo da cabeza. O Goberno descartou esa opción de plano. E o motivo é tan sinxelo como contundente: o CIS vigués está funcionando actualmente ao 60 % da súa capacidade.

A cifra fala por si soa. Non hai presión de demanda que xustifique un investimento desa envergadura. Ampliar instalacións que non se necesitan, ademais, xeraría un custo de mantemento difícil de xustificar ante calquera Tribunal de Contas. Demasiado tempo perdido en debates estériles sobre o tamaño dunha infraestrutura que funciona razoablemente ben tal e como está.

Non é menor o dato, porque noutras épocas a tentación de crecer tería sido case automática. Que agora primen criterios de racionalidade di algo —e non pouco— sobre como están cambiando os tempos tamén na xestión pública.

A parcela: o verdadeiro reto está por chegar

Unha cousa é sentenciar o edificio e outra moi distinta resolver que facer con el. Aí está a clave do asunto. A segregación da parcela é o primeiro paso, pero nin moito menos o último. O Concello terá que pronunciarse sobre os usos, abrir debates veciñais, avaliar o custo do derrubamento e, sobre todo, decidir se o solo pasa a mans públicas ou se destina a promoción privada.

Basta con mirar o contorno para entender a magnitude da decisión. A avenida de Madrid concentra un dos tráficos máis densos de Vigo, cunha mestura de comercio, vivenda e servizos que non admite improvisacións. Calquera proxecto que se poña sobre a mesa deberá contar co transporte público, o aparcadoiro e a conectividade con barrios como Coia ou Teis.