OUROL — Un incendio forestal declarado ás cinco da tarde deste martes na serra do Loibán, no concello de Ourol, obrigou a desaloxar por precaución varias casas da aldea do mesmo nome e, conforme avanzaba a tarde, tamén as de Sabucedo, Vilar, Leborada e Cadavosa. Ás nove menos cuarto da noite, a superficie calcinada superaba xa as 20 hectáreas. As persoas evacuadas foron trasladadas ao edificio multiusos do concello.
Unha arrancada rápida xunto ao parque eólico
As chamas iniciáronse nas inmediacións do parque eólico da serra do Loibán, situada entre Ourol e Bravos, e fixérono con mala prensa: o vento soplabа con tanta forza que avivaba o fogo e esparexía a fume a grande velocidade. De feito, a fume chegou rapidamente ata Viveiro, a varios quilómetros de distancia. Na estación do Penedo do Galo chegáronse a rexistrar 134 quilómetros por hora.
O primeiro tramo do incendio queimou monte raso na zona de orixe, pero o fogo non se detivo aí e pasou a calcinar plantacións de eucalipto, terreo arborado que complica tanto o avance dos traballos como o cálculo do dano. A visibilidade, reducida pola fume, fixo difícil durante horas delimitar con precisión a superficie afectada.
Cinco aldeas baleiras e bombeiros protexendo casas
O Loibán é a aldea situada a maior altura e máis próxima a un dos dous frentes activos, e por iso foi a primeira en ser evacuada. Despois seguiron o resto de núcleos da zona. En Cadavosa a situación resultou especialmente delicada: as chamas acadaban tanta altura que era imposible acceder ás casas illadas do lugar.
Os bombeiros do parque comarcal de Viveiro desprazáronse con dous vehículos e lograron que o fogo non chegase aos lugares de Vilar e Leborada. Tamén traballaron na zona efectivos do parque comarcal de Barreiros. Desde terra, o despregue da Consellería do Medio Rural incluíu un técnico, dez axentes, oito brigadas, 13 motobombas, catro pás e dous unidades técnicas de apoio. Cunha apisonadora abríronse cortalumes para frear o avance das chamas.
Unha chuviscada que non bastou
Contra as oito da noite descargou unha chuviscada na zona. Non foi suficiente para apagar o fogo, aínda que axudou a restarlle forza nun momento en que o vento seguía soplando con intensidade. O vendaval impedira tamén o traballo dos medios aéreos, o que obrigou a concentrar o esforzo no combate terrestre durante boa parte da tarde.
Coa perda de vento respecto ao inicio do incendio, o fogo perdera algo do seu pulo inicial, segundo as primeiras valoracións desde a zona, aínda que a situación seguía evolucionando ao peche desta información.
A Mariña, outra vez á expectativa
O incendio de Loibán chega nunha data que Galicia coñece ben: finais de setembro, cando a combinación de ventos fortes, altas temperaturas e monte seco mantén acesas as alarmas en varias comarcas. Que o fogo nacese xunto a un parque eólico, nunha serra de acceso complicado, engadiu dificultades a un operativo que en cuestión de horas tivo que pasar de vixiar o monte a protexer as casas de cinco núcleos de poboación.
A evacuación de veciños a un edificio multiusos, unha medida que nunca é menor nun concello pequeno como Ourol, mostra ata que punto o frente se achou ás vivendas durante as horas centrais do suceso.
Queda por coñecer a evolución dos dous frentes durante a noite, a cifra definitiva de hectáreas arrasadas —as 20 hectáreas poderían quedarse curtas se o fogo se reactiva— e a orixe exacta da ignición. A pregunta que se repite cada vez que o vento azouta a serra de Loibán é a mesma que xurdirá agora: cantos destes fogos se poderían ter evitado e cantos volverán acenderse a próxima vez que Penedo do Galo supere os 130 quilómetros por hora.
Con información de El Progreso.
