O incendio que durante horas mantivo en vilo aos concellos de Padrón e Teo deu paso a unha nova fase, menos dramática no inmediato pero igual de crucial na estrutura. As 350 hectáreas arrasadas polas lapas constitúen o balance provisional dun sinistro que obrigou a activar evacuacións preventivas e que puxo a proba a coordinación dos medios de extinción nunha das comarcas máis verdes da área compostelá. A chuvia caída nas últimas horas foi, sen dúbida, o gran aliado para dobrar o avance do lume, pero o operativo non para aí. A prioridade absoluta é agora completar o selado do perímetro e evitar calquera reactivación que poida botar por terra o traballo realizado.
A complexa labor de pechar o anel de seguridade
Mentres os veciños de parroquias como Carcacía ou Cruxeiras de Abaixo tentan retomar as súas rutinas tras o desaloxo, os equipos de terra afánanse nas labores de perimetración. O obxectivo é rodear toda a superficie calcinada para certificar que non queda ningún punto quente susceptible de reavivarse. Trátase dun traballo minucioso, case artesanal, que require experiencia sobre o terreo e unha vixilancia constante. O vento, que foi o principal aliado das lapas durante os peores momentos, segue a ser o factor de risco máis temido. Unha refolada forte podería avivar rescaldos ocultos e complicar unha situación que, a simple vista, parece controlada. A orografía da zona, con ladeiras pronunciadas e unha densa cobertura vexetal nalgúns puntos, engade dificultade a unha tarefa que avanza metro a metro.
O regreso ás casas: a calma tensa dos evacuados
Os residentes que foron desaloxados de forma preventiva xa puideron volver ás súas casas, pero a experiencia vivida deixa unha impronta difícil de borrar. A paisaxe que rodea as aldeas cambiou de forma radical en apenas unhas horas. Onde antes se estendía un mosaico de verdes e ocres, agora predomina o negro da cinza e o cheiro a fume cola en cada recanto. A conversa nas prazas e nas portas das vivendas xira arredor da mesma incerteza: que pasará se o vento cambia de dirección. Os máis veteranos do lugar lembran outros incendios, pero admiten que a virulencia dos sinistros actuais non ten nada que ver coa do pasado. A mirada ao ceo, buscando nubes de chuvia, converteuse nun xesto reflexo para moitos. A volta á normalidade é aínda fráxil, e a sensación de seguridade é só temporal.
Un problema estrutural que transcende ao verán
Máis alá da xestión inmediata da emerxencia, o incendio de Padrón reabre un debate que Galicia parece non poder pechar: a prevención e a ordenación do monte. Cada ano a tempada de incendios alárgase e os lumes gañan en virulencia. As causas son amplamente coñecidas: o abandono progresivo do rural, a falta de limpeza nos montes, a proliferación de especies de crecemento rápido e alta combustibilidade, e un contexto climático cada vez máis extremo que converte calquera chispa nunha ameaza de grandes dimensións.
As 350 hectáreas calcinadas en Padrón non son un dato illado, senón o síntoma dun desaxuste profundo entre o territorio e a súa xestión. As políticas de prevención chocan cunha realidade marcada polo minifundio forestal e uns recursos que rara vez chegan a cubrir as necesidades reais. A eficacia dos servizos de extinción merece un recoñecemento unánime, pero apagar incendios non pode ser a única estratexia. O investimento en medidas preventivas, o fomento de actividades agrarias que actúen como cortalumes naturais e a implicación da sociedade no coidado do contorno son materias que, á vista do ocorrido, seguen sen aprobarse.
O respiro que trouxo a chuvia non debe ocultar a realidade dun monte ferido e dunhas comunidades que conviven coa ameaza latente.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.