miércoles, 19 de agosto de 2026 | Galicia, España
ÚLTIMA HORA Un agosto de récord: así se despide Pontevedra da súa vaga de calor máis longa do verán
Galego Castelán

O prezo invisible do turismo de masas na costa lucense

O prezo invisible do turismo de masas na costa lucense

Cada verán, decenas de concellos costeiros galegos viven unha paradoxa silenciosa: os seus servizos públicos están deseñados para unha poboación que se multiplica por sete durante unhas poucas semanas. O caso de Barreiros, na Mariña lucense, ilustra ben esta ecuación imposible: un municipio de apenas algo máis de 3.000 residentes que durante a tempada estival debe dar resposta a unhas 21.000 persoas, entre turistas e ocupantes de segundas residencias.

Unha infraestrutura pensada para o inverso

O problema de fondo non é a afluencia en si mesma, senón a desproporción estrutural entre medios e demanda. Cando a poboación se multiplica, cada servizo municipal vese desbordado: o abastecemento de auga, a recollida de residuos, o socorrismo en praias ou a limpeza viaria deben funcionar con orzamentos calculados sobre un padrón que non reflicte a realidade estival.

No caso que ocupa esta información, o esforzo é considerable: o equipo completo de socorrismo acuático supón para o concello un desembolso anual de 140.000 euros, unha cifra de gran peso para as contas dun concello pequeno. E non é o único capítulo que se dispara: a plantilla de persoal municipal crece en torno a un 80% durante o verán, o consumo de auga aumenta máis da metade e o lixo xerado pode chegar a multiplicarse por tres respecto aos niveis habituais.

Quen paga a festa

Aquí radica o debate de fondo que este tipo de situacións plantea: quen financia os servizos que consomen os visitantes? Os municipios turísticos galegos levan anos reivindicando que o sistema de financiamento local, baseado en poboación empadroada e impostos como o IBI, non contempla a presión fluctuante do turismo. As segundas residencias, ademais, adoitan tributar en municipios distintos daquele onde os seus propietarios pasan o verán.

O resultado é que os veciños de todo o ano —e os concellos que lles representan— asumen o custo dunha infraestrutura da que se beneficia unha poboación flotante que non cotiza no concello. Fenómenos como a taxa turística ou os impostos sobre segundas vivendas son algunhas das fórmulas que se discuten en distintos territorios para corrixir este desequilibrio.

O litoral como imán e como carga

Barreiros dispón de máis de oito quilómetros de litoral areoso, un dos grandes atractivos da costa da Mariña. Ese patrimonio natural explica a concentración veraniega, pero tamén evidencia a fraxilidade dun modelo: praias extensas esixen equipos de salvamento custosos, e a masificación puntual xera picos de residuos e de consumo de recursos que obrigan a redimensionar servizos completos para unhas poucas semanas.

Non é unha circunstancia exclusiva deste concello. Outros municipios costeiros de Lugo e de toda Galicia afrontan cada ano tensións similares, con plantas potabilizadoras ao límite, contratacións temporais masivas de persoal e unha presión sobre o territorio que persiste mentres o debate sobre o seu financiamento segue aberto.

Un modelo a revisar

A situación invita a unha reflexión que vai máis aló do verán: o turismo é unha das principais industrias de Galicia, pero a súa sostibilidade depende de que os custos da estacionalidade se repartan de forma xusta. Mentres os mecanismos de financiamento local sigan medindo a riqueza e a poboación en termos de padrón estático, os concellos turísticos seguirán correndo detrás dunha demanda que a súa estrutura non pode absorber sen un esforzo orzamentario extraordinario.

P

Pablo Rivas

Periodista deportivo con amplia experiencia en la cobertura del fútbol y deporte gallego. Redactor de la sección de Deportes.

Deja tu comentario

Tu email no será publicado. Los comentarios se revisan antes de aparecer.

🇪🇸 Castellano