A última palabra xa está dita. O Tribunal Supremo puxo o broche final a un caso que conmocionou a comarca de Valdeorras fai cinco anos. A sala do penal do alto tribunal confirmou a condena de doce anos de prisión para a muller que acabou coa vida da súa compañeira de piso en O Barco. Un crime ocorrido en setembro de 2021 que agora, tras esgotar todas as vías de recurso, queda xudicialmente pechado.
A resolución do Supremo desestima o recurso da defensa, que tentaba rebaixar a pena alegando unha atenuante de drogadición. Os maxistrados non o viron así. A sentenza orixinal, ditada pola Audiencia Provincial de Ourense e posteriormente axustada polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, mantense intacta. Doce anos de cadea. Nin un máis, nin un menos.
Un forcexeo mortal en plena madrugada
Os feitos remóntanse á madrugada do 10 de setembro de 2021. A vítima, unha moza de 29 anos orixinaria do Paraguai, compartía piso e traballo coa agora condenada. Aquela noite, algo saíu mal. Un forcexeo dentro do domicilio que ambas ocupaban en O Barco derivou en traxedia. A acusada colleu un cable e asfixiou a súa compañeira. A morte foi instantánea.
A nova correu coma a pólvora pola vila mineira. Duas mulleres que traballaban xuntas, que compartían teito, que levaban unha vida aparentemente normal. E de repente, un crime. A investigación levouse con total hermetismo. Os veciños non daban crédito. Custaba entender como unha discusión entre dúas persoas que se coñecían ben podía terminar daquela maneira.
O xuízo non chegou ata marzo de 2025. Case catro anos despois do suceso. Un tribunal do xurado popular na Audiencia Provincial de Ourense escoitou durante días as probas, os testemuños, os informes periciais. E o veredicto foi claro: culpable de homicidio. A maxistrada que presidiu o xuízo impuxo entón unha pena de doce anos e medio de prisión. Pero aí non acabou a historia.
O baile das penas
A defensa recorreu ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. E conseguiu algo. O TSXG retirou a agravante de abuso de superioridade que incluía a sentenza inicial. Iso permitiu rebaixar a condena de doce anos e medio a doce anos exactos. Un respiro para a acusada, aínda que pequeno. A diferenza era de apenas seis meses.
Pero a defensa quería máis. Tentou que se aplicase a atenuante de drogadición. Un argumento que xa expuxera durante o xuízo e que o tribunal popular non aceptara. A idea era simple: se a condenada actuou baixo os efectos das drogas, a súa capacidade para entender o que facía estaba mermada. E iso, en termos legais, podía supoñer unha rebaixa substancial da pena.
O Supremo, con todo, non entrou ao trapo. Os maxistrados consideran que non hai base abonda para apreciar esa atenuante. A sentenza do alto tribunal é firme e non admite máis recursos ordinarios. A partir de agora, só quedaría a vía do amparo constitucional, unha opción que os letrados da defensa estudarán nos próximos días. Mais o camiño preséntase costa arriba.
Unha condena que non devolve a vida
Doce anos. Esa é a cifra que marca o final deste proceso xudicial. Unha condena que, para os familiares da vítima, nunca será abondo. Perder unha filla, unha irmá, unha amiga, non ten prezo. E menos nunhas circunstancias tan brutais coma as que rodearon a morte daquela moza paraguaia que cruzara o Atlántico buscando un futuro mellor.
A comunidade paraguaia en Ourense e no resto de Galicia seguiu o caso con especial atención. A vítima era unha persoa coñecida no colectivo, unha traballadora incansable que se gañara o respecto de quen a trataban. A súa morte deixou un baleiro difícil de encher. E a lentitude da xustiza, cun xuízo que tardou case catro anos en celebrarse, non fixo
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.