O trono de Escairión cambia de dono: fin do reinado de Dinamita en O Saviñao

Catro anos de dominio absoluto. Esa foi a racha que se rompeu durante a mañá deste martes na capitalidade do concello lucense de O Saviñao, onde a tradicional carreira de burros volveu congregarse como broche de oro das súas festas patronais. Máis dunha vintena de animais tomaron a saída nunha histórica proba que deixou un cambio na máxima posición do podio, coroando a un binomio forasteiro chegado desde Bilbao.

Quen dominaba a pista con puño de ferro desde había catro edicións consecutivas foi o animal coñecido como Dinamita. Con todo, o vixente monarca só puido aguantar a presión ata a fase de semifinais. Aí tocou teito. O trono quedou vacante e foi ocupado por Moro, un exemplar que, xunto ao seu xinete biscaíño, demostrou ser o binomio máis veloz de toda a competición, arrincando os maiores aplausos do público congregado nas graeas e rúas da localidade.

Suor, forraxe e moita complicidade

Convién recordar que este tipo de disciplinas rurais, cargadas de tradición na Ribeira Sacra, esixen unha preparación moito máis rigorosa do que o espectador de a pé poida imaxinar. A vitoria non chega por xeración espontánea. O xinete campión desgranou tralo seu paso pola liña de meta as claves dun éxito forxado na constancia diaria. O segredo reside nun adestramento exhaustivo, con sesións de carreira alternas, e nunha alimentación moi coidada baseada nun bo forraxe para garantir o rendemento físico do animal.

Ninguén que coñeza este mundillo ignora que o tándem entre a persoa e a besta é o verdadeiro motor da competición. O benestar do animal resulta innegociable. De feito, os participantes deixaron moi claro que o maltrato está absolutamente prohibido. Non é menor o dato de que un exemplar ben coidado, atendido e adestrado corre por instinto, case só. Aí está a clave da rapidez en pistas tan irregulares e complicadas como as do interior galego.

Unha pista chea de incerteza

Difícil é tratar de manter o equilibrio cando o chan non perdoa. E aínda máis cando o propio animal decide romper a inercia da carreira ao seu antollo. Poucas veces unha competición deportiva xera tantas gargalladas e, ao mesmo tempo, tantos nervios en cada metro de percorrido. A naturalidade coa que o gañador narrou posteriormente a proba contrasta coa dureza do trazado. A realidade destes encontros é teimuda: en Escairión vívense a menudo situacións de todo tipo, con animais que deciden pararse en seco, que se xiran repentinamente para correr en dirección contraria ou que protagonizan inesperadas cabriolas ante o público.

Non é de estrañar, por tanto, que a caída de xinete sexa unha constante en moitas das mangas e que o público conteña a respiración ante a posibilidade dalgún que outro susto. O equilibrio sobre a montura convértese nun desafío case acrobático. quen logra sortear estes obstáculos e manter o ritmo, inevitablemente, sitúase por diante do resto da novillada. O gañador desta edición xa coñecía ben as esixencias deste mesmo terreo, xa que participara anteriormente na localidade lucense montando a outros exemplares, aínda que naquela ocasión a vitoria final se lle resistiu. A experiencia previa notouse en cada carreira eliminatoria.