A música pontevedresa chora a perda dunha das súas figuras máis relevantes do século XX. O exdirector da Coral Polifónica de Pontevedra faleceu esta semana en Madrid, cidade na que residía dende hai décadas. Tiña 95 anos e o seu funeral celebrarase este mércores na capital de España.
A noticia confirmouna a propia Coral Polifónica de Pontevedra, que quixo destacar a importancia do seu legado. O músico, nado en Alacant o 23 de decembro de 1929, esteve ao fronte da agrupación durante nove anos, entre 1968 e 1977. Unha etapa que a institución califica como «especialmente significativa» na súa longa traxectoria.
Unha década dourada para a coral
Quen coñece a historia da Coral Polifónica sabe que aqueles anos setenta foron un punto de inflexión. Baixo a dirección do falecido, a agrupación viviu unha intensa actividade artística e musical. Coincidiu, ademais, coa celebración do 50 aniversario da sociedade en 1975, un fito que marcou un antes e un despois.
Non foron só concertos. O exdirector impulsou tamén conferencias divulgativas sobre historia da música, tradición musical galega e a propia traxectoria da Polifónica. «Contribuíu a reforzar o seu papel como referente da cultura popular», señalan desde a coral. Un traballo que foi moito máis aló da batuta.
A cifra fala por si soa: nove anos de dirección nos que a agrupación protagonizou numerosos concertos e actividades culturais. Demasiado tempo para non deixar pegada.
Un vínculo que nunca se rompeu
Aínda que residía en Madrid dende hai anos, o exdirector mantivo sempre un forte vínculo coa institución pontevedresa. Non foi un adeus definitivo. En 2001, durante un concerto na capital de España, a Coral Polifónica rendoulle unha emotiva homenaxe.
Aquela noite, os músicos interpretaron o seu romance Ábreme a portiña, unha peza que o falecido gardaba con especial cariño. Foi un reencontro cargado de emoción. A agrupación, segundo explicaron, conservaba un profundo recordo dese momento.
Alí está a clave: a música como fío condutor dunha relación que durou toda unha vida. A ninguén se lle escapa que ese xesto, dúas décadas despois da súa etapa como director, demostraba o cariño mutuo que aínda perduraba.
O legado dun director clave
Convén lembrar que a Coral Polifónica de Pontevedra é unha das agrupacións corais máis antigas e prestigiosas de Galicia. A súa historia está chea de nomes propios, pero poucos marcaron unha época como o falecido. A súa chegada en 1968 supuxo un sopro de aire fresco.
Durante eses nove anos, a agrupación non só creceu no número de concertos, senón tamén na proxección cultural. As conferencias divulgativas que impulsou axudaron a poñer en valor a música tradicional galega e a propia historia da Polifónica. Un traballo de base que permitiu á institución consolidarse como referente.
O certo é que o exdirector sou combinou a excelencia musical coa labor pedagóxica. Non é menor o dato de que a súa etapa coincidira co 50 aniversario da coral, unha efeméride que requiriu un esforzo extra de programación e organización.
Unha despedida en Madrid
O funeral celebrarase este mércores en Madrid, cidade na que o músico residía dende hai anos. A Coral Polifónica de Pontevedra xa mostrou o seu pesar pola perda e quixo rendir homenaxe a quen foi o seu director nunha das etapas máis brillantes da súa historia.
A agrupación recordou que o falecido «gardaba un profundo recordo» do seu paso por Pontevedra. Un vínculo que, pese á distancia, nunca se rompeu. A música, unha vez máis, serviu de ponte entre dúas cidades e dúas épocas.
Poucas veces un director logra deixar unha pegada tan profunda nunha institución. Quizais por iso, cando se fala da Coral Polifónica de Pontevedra…
