Un incendio nunha finca abandonada situada entre varias edificacións da calzada romana de Lugo, a vía que conecta a cidade lucense co barrio de A Ponte, puxo este mércores en alerta os residentes da zona. Os veciños detectaron o fume cara ás dúas do mediodía e tentaron frear o avance das chamas con caldeiros de auga antes da chegada dos servizos de emerxencia. Bombeiros apagaron o lume ao redor das tres e media da tarde, sen que se rexistraran máis incidentes.
Minutos de angustia entre as casas
Poucas veces un lume destas características xera tanto nerviosismo. E non é para menos: o soar onde se orixinou o incendio está encravado entre vivendas, unha circunstancia que converte calquera conato nunha ameaza directa para os fogares lindeiros. Quen vive pegado a un terreo abandonado sabe que o menor descoido, unha cigarrilla mal apagada ou unha faísca en pleno agosto pode converter a maleza seca nun combustible letal.
Os residentes non se quedaron de brazos cruzados. Ao percibir o olor a fume, deron a voz de alarma e, mentres esperaban os profesionais, se volcaron con caldeiros de auga para tentar evitar que as chamas gañaran terreo cara ás edificacións. Varias dotacións do servizo de Bombeiros desprazáronse de inmediato ao lugar e, tras algo máis de hora e media de traballo, deron o incendio por apagado. O balance, afortunadamente, limitouse ao susto.
O problema de fondo: soares abandonados aos pés da Muralla
O certo é que o episodio vai máis alá do susto puntual. O suceso acendeu de novo a indignación dos veciños, que levan tempo denunciando o estado de abandono de varias fincas nesta zona da cidade. As súas queixas subliñan unha paradoxa difícil de entender: estes soares non están en pleno monte, senón xunto á Muralla romana, nun dos contornos máis transitados de Lugo por turistas e peregrinos que seguen o Camiño cara a Santiago.
A ninguén se lle escapa a dimensión do reclamo. A calzada romana que une a urbe con A Ponte é unha das portas de entrada históricas á cidade amurallada, declarada Patrimonio da Humanidade. Cómpre recordar que a imaxe que se leva o visitante desa entrada ten un valor incalculable para unha cidade que vive do turismo cultural. E esa imaxe inclúe, hoxe por hoxe, terreos descoidados, con maleza acumulada durante anos en plena trama urbana.
A demanda veciñal é clara e apunta directamente á administración local: o Concello, sosteñen, ten que obrigar os propietarios destas fincas a desbrozalas. Non piden obras faraónicas nin investimentos millonarios. Piden que se cumpra o básico, que un terreo en medio da cidade non se converta nun risco para quen viven ao arredor. Demasiado tempo esperando.
Verán, calor e un aviso que non admite relaxación
Non é menor o dato do calendario. Mediados de agosto, temperatura alta e vexetación seca son a combinación perfecta para que un lume se descontrole en cuestión de minutos. Nesta ocasión acabou ben, pero a casualidade non é unha política de prevención. O episodio lembra que o risco de incendio non é exclusivo do rural nin das comarcas forestais do interior galego: tamén existe en plena cidade, cando o abandono de parcelas permite que a vexetación creza sen control entre as vivendas.
O contexto, ademais, invita á cautela. A cidade de Lugo veu reforzando nos últimos anos os seus dispositivos de vixilancia fronte aos lumes, con sistemas de monitorización permanente orientados á detección temperá de incendios no contorno urbano e periurbano. Que a alarma nesta ocasión partira dos propios veciños, con caldeiros de auga na man, suxire que a prevención na trama urbana segue dependendo demasiado do instinto de supervivencia de quen viven pegados ao problema.
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.