A comunidade galega consolidouse como o principal polo industrial do sector eólico en España. Segundo adiantou La Voz de Galicia, o tecido produtivo galego concentra preto do 19 por cento de todos os centros dedicados á construción e mantemento de parques e compoñentes en todo o país. Unha posición de privilexio que non é casualidade, senón o resultado de décadas de aposta por unha tecnoloxía que hoxe resulta estratéxica.
Un entramado completo en toda a cadea de valor
Convén lembrar que España dispón dun entramado industrial con representación en toda a cadea de valor do eólico. É dicir, a diferenza doutros países, conta con capacidades para ocuparse do despregamento dos proxectos eólicos de principio a fin: desde a fabricación de compoñentes ata o mantemento dos aeroxeradores xa instalados.
Galicia, nese mapa, ocupa un lugar destacado. Os 55 centros repartidos pola xeografía galega abranguen actividades moi diversas. Hai plantas dedicadas á fundición e mecanización de grandes pezas, talleres especializados en pas, fábricas de torres e tamén empresas de servizos técnicos que se desprazan ata os parques para realizar labores de revisión e reparación.
A cifra fala por si soa. Preto de un de cada cinco centros eólicos de España está en territorio galego. E non é menor o dato de que esa presenza se distribúe por distintas comarcas, o que converte o sector nun motor de emprego industrial en zonas que, doutro xeito, dependerían en exclusiva de actividades primarias.
O Grupo Intaf como exemplo do tecido empresarial
Entre as empresas que conforman este ecosistema destaca o Grupo Intaf, cuxas instalacións aparecen reflectidas na información publicada. Esta compañía presta servizos para o sector eólico e representa á perfección o modelo de negocio que floreceu arredor da enerxía do vento: empresas medianas, especializadas, con capacidade técnica propia e con contratos estables coas grandes promotoras.
Non parece casualidade que Galicia desenvolvese este tecido industrial. A comunidade foi pioneira na instalación de parques eólicos nos anos noventa e esa vantaxe inicial traduciuse en coñecemento acumulado, man de obra cualificada e unha rede de provedores que hoxe resulta difícil de igualar.
O mantemento dos parques é, precisamente, un dos nichos que máis emprego xera. Cada aeroxerador require revisións periódicas, substitución de pezas e monitorización constante. E aí as empresas galegas atoparon un filón que se mantivo estable mesmo nos anos de menor actividade construtora.
Unha posición estratéxica no contexto nacional
España, no seu conxunto, soubo manter capacidades industriais que outros países europeos foron perdendo. Mentres algunhas economías veciñas dependen case por completo da importación de compoñentes, o país conta cunha cadea de valor que cobre as necesidades do despregamento eólico.
Galicia, dentro dese esquema, exerce de locomotora. Os 55 centros non son só un dato estatístico: representan emprego cualificado, investimento en I+D e unha capacidade de resposta que se pon a proba cada vez que se inaugura un novo parque ou se repotencia un existente.
A industria eólica galega soubo, ademais, adaptarse aos cambios tecnolóxicos. A transición cara a aeroxeradores máis grandes e potentes obrigou as empresas a renovar os seus procesos produtivos e a investir en nova maquinaria. Quen non o fixeron, quedaron fóra do mercado. Os que si se modernizaron, como é o caso de boa parte do tecido galego, viron ampliadas as súas oportunidades de negocio.
O futuro do sector en Galicia
Queda camiño por re
