A primeira noticia que moitos escoceses tiveron de Lugo foi o 18 de setembro de 1891. Ese día, o xornal The Glasgow Herald publicaba unha crónica dunha das primeiras viaxes en tren, de A Coruña a Lugo, enviada por un correspondente anónimo, que dá fe de como era a provincia hai case século e medio e de como eran as lucenses, que el resumiu como «guapas, altas e de tipo fino». De todo isto faise eco o pódcast ‘Historias de Lugo’
Unha viaxe histórica en tren
Poucas noticias publicou o xornal escocés The Glasgow Herald relacionadas con Lugo en toda a súa historia (1783-1907), pero o 18 de setembro de 1891 un correspondente anónimo daba conta, en columna e media, da súa viaxe pola provincia e pola cidade, unha crónica que se pode ler, en formato dixital, no British Newspaper Archive.
O correspondente vén desde A Coruña a Lugo no medio de transporte máis rápido e moderno que existía daquela: o tren, cuxa liña chegara á capital lucense só dezaseis anos antes, en 1875.
O primeiro que di este home, na súa crónica, é que a viaxe lle levaría cinco horas «ou máis», por iso pretendía facela cedo, despois de tomar o chocolate matinal.
O xornalista di que na estación coruñesa hai moita menos rixidez e «oficialismo» ca en Francia, onde o cronista viaxara con anterioridade, afirmando que o ambiente é unha mestura do que podería haber no país galo e en Inglaterra.
Paisaxes e costumes galegas
A mañá é gris e a velocidade, «considerable». O tren vai en dirección contraria ás tropas inglesas que encabezaba Sir John Moore durante a Guerra da Independencia. É dicir, vai cara Lugo, e as fincas con plantacións de trigo comezan a facerse presentes pola ventá.
«O terreo é máis rico ca cara Santiago e abundan os bosques de carballo e piñeiro. O trigo e a cebada dan un rico ton suave á paisaxe, intercalado con fincas de millo, aínda verde e fresco», di o xornalista escocés, que xustifica a existencia desta plantación na «importante cría de gando» e, polo tanto, «a maior parte da colleita será cortada verde para o forraxe, como ocorre no centro e norte de Alemaña».
O tren chega a Betanzos e, a partir de aí, comeza unha costa desde a que se pode ver un fermoso val verde, con bosques de castiñeiros. O cronista fala do bonito emprazamento desta localidade, fronte á ría e di que é un brazo da baía de Ferrol. «Cara Ferrol o camiño é boscoso e montañoso, polo que meter por aquí o tren tivo que ser difícil», pensa o xornalista escocés.
A paisaxe complétase con fincas cultivadas ata o cumio da montaña, parecidas ás de Escocia pero sen fervenzas e con sol. Tamén fala dos toxos, que medran en cantidade. Ve tamén bois tirando dos carros e compáraos cos cabalos da súa terra.
Nas estacións, hai nenos vendendo cereixas atadas polos talos arredor dun pau central. Sobre os galegos, di que «son sinxelos nas súas maneiras, pero amables cos animais e atentos cos nenos».
O tren segue o seu percorrido e pasa por diante de varias casas de pedra «moi malas e pobres», di, nunha paisaxe de carballos, bidueiros e sabugueiros. Engade que «uns cantos regatos son visibles, pero non hai río de importancia en moitas millas».
A chegada a Lugo
Chega a Guitiriz e di que «a terra é mellor». En Baamonde, comeza a ver tellados de lousa, «algo característico de Lugo», afirma. Engade que tamén se usa esta pedra para peches, o que non lle parece elegante.
Ao seu paso por Rábade, destaca o
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.