Fernando Franco, veterano cronista social de Vigo, faleceu aos 75 anos, segundo se deu a coñecer o 16 de marzo de 2026. Franco —autor das populares crónicas baixo o título «Mira Vigo»— viviu un último ano marcado por problemas de saúde e deixa un baleiro na vida cultural e social da cidade. A súa figura era recoñecida por lectores e colegas polo seu estilo directo e a súa capacidade para retratar o pulso urbano. A despedida foi escrita por compañeiros que destacaron o seu talento e o seu don de xentes.
Durante décadas, Franco gañou un lugar destacado na crónica local grazas ao seu ollo para os detalles humanos e a unha prosa que mesturaba ironía e tenrura. Os seus textos abordaban desde as barras dos bares ata os escenarios culturais, e sempre procuraban reflectir a autenticidade de Vigo. Era habitual atopar nas súas pezas un retrato sensible de quen mantén viva a cidade día a día.
Compañeiros e amigos lembran a Franco como un comunicador nato: carismático, locuaz e cun sorriso que abría portas. Nas crónicas percibíase a súa maneira de entender a vida como suma de pequenas historias; esa visión converteu as súas pezas en lecturas obrigadas para moitos. Os seus contactos e a súa labia permitíronlle moverse con facilidade tanto en ambientes locais como en cidades tan diversas como Salamanca ou Nova York.
Un estilo recoñecible e próximo
O legado de Franco pasa pola súa capacidade para humanizar os protagonistas dos seus relatos e por unha linguaxe accesible que evitaba as abstraccións. Os lectores valoraban esa sinxeleza que, segundo algúns colegas, achegaba calor e autenticidade ás súas crónicas. Esa forma de escribir converteu «Mira Vigo» nunha ventá cotiá á vida da cidade.
Quen traballaron xunto a el lembran tamén a súa esixencia profesional: enviaba indicacións precisas sobre encadres e formatos nas imaxes, e coidaba ata a errata máis pequena. Na redacción era habitual que os seus textos chegaren primeiro ás mans dun compañeiro para unha última lectura, un privilexio que algúns describen como unha escola de oficio.
No persoal, moitos subliñan a intensidade da súa vida fóra do traballo. O propio cronista que asinou a despedida relatou como Franco parecía ter vivido varias vidas nunha, e como esa riqueza vital alimentaba os seus artigos. Esa mestura de experiencia e curiosidade era, para os seus colegas, unha das claves do seu éxito xornalístico.
Lembranzas e anécdotas
Nos homenaxes aparecen anécdotas que ilustran o seu carácter: frases de atallo, instrucións técnicas para unha foto ou o alcume co que chamaba aos seus amigos. Esas sinais de identidade forman parte da memoria colectiva da redacción e dos lectores. O afecto de quen o coñeceron queda patente no ton das despedidas.
«Carner, un minuto sen cadeado»
«Hoxe F2 esq., retrato vertical»
As citas reproducen ordes e guiños que formaban parte da rutina profesional e persoal, e que agora se evocan con nostalxia. Para moitos, esas pequenas frases resumen o talante dun xornalista que coidaba os detalles e gozaba do oficio.
O oco que deixa Franco percíbese tanto nas páxinas impresas como na paisaxe urbana que narrou. Os seus lectores perderán, segundo colegas, eses minutos de calma e verdade que regalaba cada mañá cos seus retratos humanos. A cidade, apuntan os testemuños, perde a un cronista que soubo contala desde dentro.
A familia, compañeiros e amigos recibiron numerosas mostras de cariño e pésames. Ao longo dos próximos días anunciaranse os actos de despedida e as iniciativas para manter viva a memoria do seu traballo. Mentres tanto, quen o coñeceron aseguran que a súa pegada seguirá presente nas rúas e nas historias que el soubo contar como ninguén.
Na despedida persoal que asinou un colaborador próximo repítese a sensación de que deixou unha vida plena e ben vivida. Ese consolo, din, atenúa en parte a perda: a certeza de que a súa obra e a súa memoria continuarán camiñando polas mesmas rúas que el retratou.
O xornalismo local perde a un dos seus cronistas máis recoñecibles; Vigo perde a un contador de historias que, ata o final, mantivo a paixón pola súa cidade e polo oficio.
