A noite do venres deixou unha vez máis o sobresalto habitual na comarca do Carballiño. Un conato de incendio forestal declaráronse na parroquia de San Pedro de Xurenzás, no concello de Boborás, e obrigou a mobilizar medios de extinción durante as primeiras horas do fin de semana. Afortunadamente, a rapidez na intervención permitiu controlar as chamas antes de que o lume se cebara con unha superficie maior. O resultado, nesta ocasión, foi de 0,17 hectáreas calcinadas, un dato que invita ao alivio pero que agocha unha tendencia inquietante na zona para o que vai de verán.
Medios despregados e cronoloxía do lume
Difícil está a situación cando, con pouco máis de mil setecentos metros cadrados afectados, se require o despregamento dun dispositivo considerable. E é que a maquinaria operativa non admite vacilacións. Para sofocar este incendio de Xurenzás mobilizaronse tres motobombas, apoiadas por tres brigadas e dous axentes no terreo. Un dispositivo axustado á prontitude do aviso, pero que reflicte ata que punto calquera faísca esixe o máximo dos recursos dispoñibles.
O aviso produciuse durante a madrugada do venres. As labores de extinción activa prolongáronse ata case os primeiros compases do sábado, logrando dar por controlado o incendio minutos antes da medianoche. Con todo, o traballo no terreo non concluíu aí. As labores de refresco estenderonse durante as horas posteriores para evitar que o vento ou o calor residual avivasen as brasas. Demasiado tempo, demasiado esforzo e un custo que poucas veces se cuantifica na súa xusta medida cando se fala de focos de baixa intensidade pero alta frecuencia.
Un verán marcado polas chamas no Carballiño
Ninguén se lle escapa que Boborás se converteu nun punto vermello no mapa de risco forestal da provincia de Ourense este ano. E non é para menos. Convén lembrar que este suceso en Xurenzás chega a apenas uns días doutros episodios graves no mesmo concello. A cronoloxía é preocupante. A finais de xullo díxose estabilizado o que xa era o cuarto incendio da tempada estival na zona, un dato que evidencia unha presión ambiental tremenda sobre un territorio de marcada tradición rural e forestal.
A problemática é suficientemente grave como para trascender a anécdota do terreo queimado. Non é menor o dato de que outro dos incendios recentes na zona estallase xunto ás vías do tren. Ese episodio puido o foco de atención directamente sobre a infraestrutura ferroviaria, xerando unha esixencia clara de medidas urxentes dende diversos sectores da sociedade. A repetición constante de avisos no concello de Boborás responde a un patrón que o tempo libre de precipitacións e o abandono do medio rural se encargan de agravar tempada tras tempada.
O factor ferroviario e o atraso institucional
Que as chamas reaparezan unha e outra vez nun mesmo concello non parece casualidade. O enclave xeográfico de Boborás, atravesado por infraestruturas clave de comunicación, xoga en contra súa. O episodio previo ao lado das vías do tren demostrou a vulnerabilidade dun sistema onde unha simple faísca pode arrasar con anos de masa forestal en cuestión de minutos. A implicación da infraestrutura na ignición de varios destes lume provocou un debate que vai máis aló da simple prevención silvícola. Falamos de seguridade operativa, de mantemento do dorso da vía e da necesidade de que os operadores asuman responsabilidades directas na protección do entorno.
Mentres tanto, os veciños asisten a un goteo continuo de sirenas. Tres brigadas, tres motobombas e dous axentes desprazados na plena noite son a proba tangible de que o sistema funciona na emerxencia, pero a pregunta segue flotando no aire: ¿que se está facendo para evitar que o dispositivo teña que…
