José Antonio Mariño, de 73 anos, convive desde hai seis con párkinson en Ourense e denuncia a imprevisibilidade da doenza que altera a súa vida diaria. Foi a súa muller quen detectou os primeiros xestos estraños e, tras varias consultas, chegou o diagnóstico hai seis anos. Hoxe combina tratamento farmacolóxico con actividades nunha asociación local para tentar manter a autonomía. O seu relato e o dos especialistas explican por que a enfermidade esixe adaptación constante e apoio comunitario.
Os síntomas, conta José Antonio, aparecen de xeitos moi distintos: dor nun brazo, episodios de bloqueo motor breves, molestias intestinais ou dores de cabeza que se alternan sen patrón definido. Esa variabilidade dificulta planificar o día a día e obriga a axustar rutinas persoais e familiares. A pesar da medicación, recoñece que hai xornadas nas que a capacidade física e o ánimo resentense.
O impacto emocional é tan determinante como o físico. Manter unha rutina e seguir as indicacións médicas axuda, pero a frustración e a incerteza adoitan aparecer. Para José Antonio, a proximidade da súa familia e o contorno asociativo foron decisivos para afrontar os momentos máis duros.
«Ten moitísimos síntomas, cada día pode ser distinto»
Vida diaria e apoio asociativo
Desde fai aproximadamente un ano acode a Aodemper, a asociación de pacientes da zona, tras o empuxe da súa filla. Alí atopa terapias adaptadas, exercicios e un espazo onde compartir experiencias con outras persoas afectadas por párkinson. O paciente subliña que, ademais dos tratamentos, valora especialmente o trato humano e o acompañamento.
Nos obradoiros e sesións observa realidades moi diferentes: algúns usuarios aínda conservan boa mobilidade; outros atravesan fases máis avanzadas. Esa convivencia, di, axuda a relativizar a enfermidade e fomenta a empatía entre quen a padece e os seus coidadores. O apoio mutuo convértese, por tanto, nun recurso terapéutico complementario aos fármacos.
«É unha enfermidade moi dura, porque cada día che aparece algo novo»
As terapias non só perseguen mellorar a mobilidade; traballan tamén aspectos cognitivos e emocionais. Actividades físicas dirixidas, fisioterapia e programas de rehabilitación contribúen a soster a independencia durante máis tempo. Ademais, a atención psicolóxica e os grupos de apoio son claves para manexar a carga emocional que acompaña ao diagnóstico.
Que di a medicina
A explicación científica apunta a cambios no cerebro: a acumulación anómala da proteína alfa-sinucleína en determinadas zonas acaba danando as neuronas que producen dopamina, esencial para coordinar o movemento. Esa perda neuronal é a base dos problemas motores e doutras manifestacións non motoras.
Rosa Yáñez, neuróloga do CHUO, lembra que o párkinson é máis frecuente en idades avanzadas. Aproximadamente afecta ao 2% das persoas maiores de 65 anos e preto do 4% das que superan os 80. Na provincia de Ourense non existen cifras exactas, pero os profesionais estiman unha prevalenza superior ao milleiro de pacientes.
Aínda que a enfermidade non ten cura, a medicina avanzou en tratamentos destinados a controlar os síntomas e mellorar a calidade de vida. A combinación de fármacos, terapias físicas e, nalgúns casos seleccionados, técnicas cirúrxicas ou estimulación cerebral profunda permite a moitos pacientes prolongar etapas de boa funcionalidade.
A detección temperá e o seguimento especializado marcan a diferenza no prognóstico funcional. Ademais, a coordinación entre atención primaria, unidades de neurología e recursos sociais é fundamental para ofrecer unha resposta integral ás familias afectadas.
Para José Antonio, o día a día segue así
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.