O recente incendio na antiga Casa de Baños puxo sobre a mesa unha cuestión que transcende o meramente urbanístico. Detrás da emerxencia late un problema sistémico: a proliferación de inmobles degradados nas cidades medias galegas e a dificultade para articular unha resposta coordinada entre administracións. Mentres as lapas aínda eran visibles, no salón de plenos comezaba un debate que revela as tensións latentes entre os distintos niveis do poder público.
O labirinto das competencias
Cando se fala de okupación e rehabilitación de edificios, o marco legal debuxa un escenario complexo. A seguridade dos inmobles, a propiedade privada, a función social do solo e a protección do patrimonio converxen nun entramado normativo que non sempre facilita a acción inmediata. Os gobernos locais, a miúdo na primeira liña da demanda cidadá, atópanse con limitacións que van desde a falta de recursos ata a dependencia de autorizacións superiores.
No caso de Ourense, a situación agrava pola existencia dun programa específico de rehabilitación que depende da administración autonómica. Isto converte calquera intervención nun exercicio de paciencia burocrática. Mentres os técnicos analizan expedientes e as partidas orzamentarias se axustan, os edificios seguen envellecendo e, ás veces, converténdose en focos de inseguridade.
A rehabilitación urbana non é só unha cuestión estética: é un asunto de seguridade, salubridade e cohesión social que esixe respostas áxiles e coordinadas.
O prezo dos atrasos administrativos
A burocracia, necesaria para garantir a transparencia e o control, convértese ás veces nunha lousa. As entidades sociais que traballan na cidade esperan desde hai tempo pagos comprometidos, mentres a maquinaria administrativa completa os seus engorrosos procesos. Non se trata dun problema exclusivo de Ourense; numerosos concellos españois enfróntanse a demoras similares na xestión de fondos destinados a programas sociais e de rexeneración urbana.
O atraso nas transferencias económicas ás organizacións do terceiro sector ten consecuencias directas: proxectos paralizados, traballadores en precario e, en última instancia, cidadáns que non reciben os servizos que necesitan. A paradoxa é que, mentres se discute sobre quen debe actuar, o deterioro avanza e a okupación atopa o seu caldo de cultivo no abandono.
A okupación como síntoma
A ocupación de inmobles baleiros non é un fenómeno novo nin exclusivo de Galicia. Porén, a súa recorrencia en barrios como os afectados polo incendio evidencia fallos estruturais nas políticas de vivenda. Cando un edificio permanece pechado durante anos, sen mantemento nin vixilancia, convértese nun imán para usos non desexados. A solución non pasa unicamente pola acción policial ou as medidas coercitivas, senón por estratexias preventivas que inclúan incentivos fiscais, mediación con propietarios e programas de aluguer social.
Nesta disxuntiva, os concellos enfróntanse a un dilema clásico: queren actuar, pero as súas competencias son limitadas. Mentres a Xunta e o Estado reteñen as chaves das ferramentas legais e financeiras, os alcaldes e concelleiros son quen reciben as queixas directas dos veciños. A distancia entre a responsabilidade política e a capacidade executiva xera unha frustración que se traslada ao debate público.
O papel da oposición e a fiscalización
No pleno ordinario, a oposición non tardou en esixir respostas. A urxencia do momento, coas ruínas fumegantes aínda frescas, convertía calquera evasiva nunha afronta. Porén, a complexidade técnica do asunto permitiu aos responsables municipais argumentar que as súas mans están atadas pola normativa e os procedementos.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.