A esperanza mantense firme unha semana despois da desaparición en Lugo

Ninguén na familia perde a fe. Cando esta terza feira se cumpre unha semana da desaparición dunha moza en Lugo, os seus achegados quixeron lanzar unha mensaxe clara: manteñen a esperanza de atopala con vida e de que regrese a casa. A afirmación, cargada de emoción, contrasta coa dureza dos feitos: sete días sen novas, sete días de busca incansábel.

O luns, a mobilización foi masiva. Voluntarios coordinados pola Policía Nacional peitearon durante case catro horas o monte Segade, unha ampla zona verde que os axentes dividiron en cuadrículas para non deixar ningún recuncho sen revisar. Non era a primeira vez que os cidadáns se sumaban ás labores de rastrexo. O sábado bateran os arredores do hipermercado onde traballa a moza, e o domingo, as inmediacións dun hospital e un ximnasio da cidade. Tres días de esforzo colectivo que demostran a implicación dunha comunidade enteira.

Un dispositivo que non cesa

A busca non se limita a terra firme. Mergulladores da Policía Nacional tamén se despregaron no río Miño, mentres que os medios aéreos sobrevoaron a zona en días anteriores. A combinación de recursos —por terra, río e aire— reflicte a dimensión do operativo. E con todo, a incerteza persiste.

Os voluntarios, ataviados con chalecos amarelos, foron unha peza clave nestes días. A súa presenza, visíbel e ordenada, permitiu cubrir terreo que doutro xeito tería quedado sen explorar. Pero este martes non haberá novas batidas. Os grupos de cidadáns agardarán unha nova orde da Policía Nacional, que mantén a coordinación do dispositivo. A data da próxima mobilización está aínda por concretar.

O rastro do teléfono móbil

Un dos datos que marcou a investigación ten que ver co teléfono móbil da moza. Segundo transcendeu, o dispositivo estivo activo durante catro días no mesmo punto, preto do río Miño. Esa información, recollida polos investigadores, centrou parte dos esforzos nesa zona concreta. Non é menor o detalle: un móbil que permanece aceso durante catro días nun mesmo lugar pode ser tanto unha pista como un enigma.

Os axentes traballan con todas as hipóteses abertas. Non se descarta ningunha liña de investigación, aínda que a prioridade segue sendo localizar a moza con vida. A familia, mentres tanto, aférrase a esa posibilidade. «Que regrese a casa», repiten como un mantra quen a coñecen e a queren.

Unha comunidade envorcada

A desaparición removeu os alicerces de Lugo. Non é habitual ver centos de persoas deixalo todo para saír a buscar unha descoñecida. Mais aquí ocorreu. Veciños, amigos e persoas anónimas turnáronse para percorrer montes, rúas e ribeiras. A solidariedade converteuse nunha ferramenta máis de busca.

O monte Segade, ese inmenso pulmón verde da cidade, foi testemuña o luns dunha estampa que poucas veces se ve: decenas de persoas camiñando en silencio, mirando ao chan, atentas a calquera indicio. Durante horas, o único son era o dos pasos sobre a maleza. Demasiado tempo sen respostas.

Agora, a pregunta que flota no aire é canto poderá sosterse este ritmo. As batidas cidadás requiren organización, recursos e, sobre todo, enerxía emocional. A familia sábeo. Por iso agradecen cada xesto, cada hora de dedicación, cada chamada de apoio.

A incógnita do tempo

Unha semana é moito tempo nunha desaparición. Cada día que pasa sen novas, a angustia crece. Mais tamén a determinación. A familia pediu que non se perda a esperanza, e esa mensaxe calou entre quen participa na busca.