Cando un menor sofre violencia sexual no seo do seu propio fogar, o horror multiplícase. O lugar que debería ser refuxio convértese en escenario do crime, e quen debía protexer pasa a ser verdugo. Un caso recente na provincia de Lugo volve a poñer sobre a mesa as fendas do sistema cando o agresor, ademais, conta con recursos para borrar o seu rastro.
A investigación, que se prolongou durante anos, demostra que a perseveranza policial pode dar froitos mesmo cando o sospeitoso conseguiu escapar utilizando documentación falsa. Porén, o desenlace expón preguntas incómodas: cantos casos similares quedan sen resolver porque o agresor consegue desdibuxar a súa identidade? Que mecanismos fallaron para que un individuo puidese convivir cunha familia durante meses baixo unha personalidade ficticia?
O fogar como trampa
As agresións sexuais cometidas por persoas do círculo íntimo representan a maioría dos casos que chegan aos tribunais. No ámbito da parella da nai ou do pai, a vulnerabilidade da vítima acentúase: o agresor ten acceso ilimitado ao menor, coñece as súas rutinas e, a miúdo, constrúe unha relación de aparente normalidade que dificulta a detección temperá. Os especialistas en psicoloxía forense advirten que os nenos vítimas de abusos intrafamiliares tardan unha media de tres anos en revelar o sucedido, cando non o silencian para sempre.
Neste caso concreto, a menor de dez anos residía baixo o mesmo teito que o presunto agresor, que mantiña unha relación sentimental coa súa nai. Esta circunstancia, lonxe de ser excepcional, repítese nunha porcentaxe alarmante
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.