A loxística insular, a proba ante unha morte en Ons

Que o arquipélago de Ons forma parte do Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas significa que mesmo os episodios máis delicados requiren un dispositivo á medida. Este martes púxose de manifesto unha vez máis: o falecemento dunha persoa na illa, pertencente ao Concello de Bueu, obrigou a activar o protocolo de emerxencia do espazo protexido.

Lonxe de ser un simple trámite administrativo, unha morte en territorio insular encadea unha serie de pasos que en terra firme se resolven con moita maior axilidade. A ausencia de estruturas sanitarias complexas, a dependencia do mar para calquera desprazamento e a coordinación entre administracións converten cada situación deste tipo nun exercicio de organización minucioso.

Un desprazamento expresamente sanitario

O operativo comezou co envío dun médico até o enclave, quen se encargou de examinar o corpo e emitir o certificado correspondente. O diagnóstico foi claro: a morte produciuse por causas naturais, un dato determinante porque evitou a apertura de dilixencias xudiciais e a práctica da autopsia.

Este punto é central en calquera deceso: cando intervére a autoridade xudicial, os tempos e os procedementos alónganse considerablemente. Que o facultativo certificase a orixe natural do falecemento permitiu axilizar todo o proceso posterior e centrarse na loxística do traslado.

Traslado marítimo: o mar como única vía

A particularidade xeográfica de Ons impón o seu propio ritmo. Non hai estradas que conecten a illa coa península, de modo que a retirada dos restos mortais debía facerse por mar. Os responsables do parque nacional encargáronse da atención inicial, a comunicación coas autoridades competentes e a coordinación cos servizos funerarios.

A empresa funeraria contratada fretou unha embarcación exclusiva para o servizo, co fin de desembarcar o corpo en terra firme. Desde alí, un vehículo fúnebre conduciuno ao tanatorio elixido pola familia. Un percorrido no que cada elo depende do anterior e no que un único contratempos pode atrasar todo o operativo.

O valor dos protocolos en espazos protexidos

O caso pon sobre a mesa unha cuestión que adoita pasar desapercibida: vivir ou traballar nun parque nacional insular implica asumir que determinados servizos esenciais funcionan de xeito distinto. Os protocolos de emerxencia como o activado este martes son precisamente a resposta institucional a esa realidade, e a súa correcta execución resulta determinante para que as familias afronten estes momentos coas menores complicacións posíbeis.

Ons non é un caso illado neste senso; os arquipélagos galegos dependen de dispositivos similares para emerxencias médicas e outros sucesos, como demostran as evacuacións que periodicamente se realizan desde as súas costas. A lección que deixa este episodio é clara: nos territorios insulares, a planificación previa non é un luxo administrativo, senón a condición necesaria para garantir que mesmo as situacións máis delicadas se resolvan con dilixencia e respecto. Que o sistema funcionase sen sobresaltos este martes é, en definitiva, a mellor noticia posíbel dentro dunha mala noticia.

Con información de medios galegos