Mercedes Silva, coñecida nas redes como Totakeki, lograche o que moitos creadores buscan: converter unha rutina laboral nun relato capaz de enganchar a centos de mil persoas. Desde a súa aldea en Noia, onde ten 26 anos e sube vídeos sobre marisqueo, tradicións e a vida do rural, conseguiu reunir máis de 300.000 seguidores en TikTok e viralizar contidos tan galegos como a colleita de herbas de San Xoán, que supera os tres millóns de visualizacións.
Da ría á pantalla: o día a día que atrae audiencias
Os seus vídeos comezan moitas veces cun saúdo sinxelo —»¡Ola, boas! Chámome Merce e vivo nunha aldea»— e continúan con escenas cotiás: calzarse as botas, arranxar o barco, faenar na ría de Muros-Noia xunto ao seu pai ou acender unha lareira. Esa combinación de humor e realidade do campo, narrada en primeira persoa e sen artificios, cambiou a percepción que tiñan moitos dos seus seguidores sobre a vida rural. Non é unha influencer que busca a estética perfecta; é alguén que mostra barro, frío, esforzo e, ao mesmo tempo, orgullo por un oficio ancestral.
Silva conta que o mar lle «poñeu os pés na terra»: o traballo na ría ensinoulle o valor do diñeiro e o que custa gañalo. Esa franxilidade conecta. Nos seus vídeos fala do oficio como «unha das poucas artes da pesca que seguen sendo completamente artesanais», e subliña que nada lle fai «máis feliz que traballar onde traballo». Aínda que poida vivir dos seus ingresos nas redes, non deixou o mar: segue limpando o seu invernadoiro, colleitando castañas na tempada e mantendo o barco en condicións.
O salto á popularidade non foi instantáneo. Silva comezou a publicar no confinamento, xogando coa cámara como tantos mozos que crecéron fronte a YouTube. Pero foi a espontaneidade dun clip sobre as herbas de San Xoán o que a catapultou: un vídeo natural, con olor a tradición e paisaxe costeira, que atrapou a millóns e a empuxou a retomar a actividade como creadora de contido.
Tradición, visibilidade e economía local
A historia de Mercedes Silva non é só a dunha creadora de contido, senón a dunha rexión que atopa novas ventás ao mundo. Nunha Galicia marcada polo relevo xeracional e a reconversión dos seus oficios, a visibilidade que ofrece unha conta como a súa ten múltiples efectos. Por un lado, rescata prácticas e saberes: técnicas de marisqueo, rituais como as herbas de San Xoán ou a importancia da lareira, que para xeracións urbanas eran meros tópicos.
Por outro lado, a exposición pode traducirse en oportunidades económicas. O turismo interesado en experiencias xenúinas, a demanda de produtos locais ou a valorización do traballo artesanal son consecuencias previsibles se a comunidade sabe xestionar ese interese. Non obstante, existen riscos. A sobreexposición de espazos fráxiles, a presión sobre recursos ou a banalización das tradicións son retos que obrigan a reflexionar sobre como integrar a economía dixital coa sustentabilidade da ría e do hinterland.
En Noia e o Barbanza hai memoria de épocas nas que o mar marcaba o ritmo de toda a comarca. Hoxe ese pulso mantense, pero complíxase: xunto á faena aparecen hashtags, colaboracións e contratos. Silva, que ademais ten presenza en Twitch, YouTube e Instagram, deu un paso curioso en 2024 ao participar na convocatoria do club de eSports Heretics, que buscaba creadores de contido. Foi preseleccionada e, sen renunciar á súa identidade, adentrouse nun universo que parece lonxe ao da ría e que, con todo, pon de relevo a diversidade de formas nas que a cultura rural pode comunicarse.
¿Autenticidade a proba de algoritmo? Repercusións e próximos pasos
A aparición de creadores rurais con gran alcance plantea preguntas sobre autenticidade e sustentabilidade. ¿Como manter a vida real cando o público pide máis anécdotas, máis hits? Silva resolveu, ata agora, unha tensión habitual: compatibilizar a xornada de marisqueo coa axenda dixital. Segue indo a faenar co seu pai, non deixa de arranxar o seu barco e comparte con naturalidade os traballos menos glamurosos. Esa coherencia é a que explica parte do seu éxito.
Para as administracións locais e as organizacións sectoriais pode supor unha oportunidade para impulsar iniciativas de formación, turismo responsable e canles de comercialización. No pasado recente, proxectos vinculados ao mar e ao paisaje en Galicia lograron revitalizar pequenos núcleos cando se traballou en rede. Que unha moza de Noia fale fronte a unha cámara sobre como se recolle unha amexa pode atraer atención, pero tamén debe servir para abrir debates sobre conservación, prezos xustos e relevo na profesión.
No plano persoal, os próximos pasos de Totakeki parecen ir en dúas direccións: manter a autenticidade do seu relato e explorar colaboracións que respeten a súa forma de entender a vida. A experiencia cun club de eSports e a diversidade de plataformas nas que participa demostran que o rural e o dixital non son mundos enfrentados, senón espazos que se poden tecer xuntos se hai criterio.
Cando a marea sobe na ría e as botas volven ao muelle, queda a sensación de que o relato dunha rapaza mariscadora abriu unha ventá máis ampla sobre Galicia. Non é só o triunfo dun canal viral; é a capacidade de transformar a mirada sobre o traballo e o territorio. Algo tan sinxelo como recoller herbas ou acender unha lareira, filmado con naturalidade e sentido do humor, pode cambiar percepcións e, con sorte, axudar a que a vida na aldea deixe de verse como unha alternativa residual e pase a considerarse unha opción con futuro.
Fonte: El Correo Gallego.
