Pasaron case trinta anos dende que o exmarido de Ana Orantes a asasinou, rociándoa con gasolina e queimándoa viva. Esta semana, na Audiencia de Pontevedra, escoitouse a historia doutra muller, moi nova, que sufríu o mesmo patrón de violencia. A fiscal do caso non dubidou en establecer o paralelismo: se esta vítima non acabou como aquela, dixo, foi unicamente grazas aos avances médicos. A moza, que este xoves cumpriu 31 anos, vive o que na sede xudicial se describiu como unha auténtica morte en vida. Segundo adiantou La Voz de Galicia, o xuízo quedou visto para sentenza o mesmo día do seu aniversario.
O acusado, o seu exparexente, recoñeceu os feitos. Durante toda a vista oral mantívose impávido, sen ningún xesto. Non mirou á vítima. Non pediu perdón. A sala da Audiencia de Pontevedra foi testemuña dun relato desgarrador: unha muller que, literalmente, xa non pode mirarse ao espello. As secuelas físicas e psicolóxicas son devastadoras. A gasolina, o lume, a fuga. Todo quedou rexistrado nos informes forenses e nas declaracións das testemuñas.
O día que a vida apagouse
Os feitos remóntanse a un episodio de violencia de xénero que case acaba en feminicidio. O exparexente da moza a rociou con gasolina e lle acendeu lume. Ela conseguiu sobrevivir, pero o seu corpo quedou marcado para sempre. As queimaduras cubren gran parte da súa anatomía. Os médicos que declararon no xuízo explicaron que o proceso de recuperación foi longo, doloroso e aínda non terminou. Cada cicatriz é un recordatorio constante.
A comparación con Ana Orantes non é baladí. Esa muller, en 1997, denunciou publicamente nun programa de televisión os malos tratos que sufría. Días despois, o seu exmarido queimouna viva no cortijo familiar. O seu caso marcou un antes e un despois na conciencia social sobre a violencia machista en España. Agora, case tres décadas despois, unha moza viguésa reviviu ese mesmo inferno. A diferenza, como sinalou a fiscal, é que ela segue viva. Pero a pregunta é inevitable: que vida lle queda?
Un xuízo sen inmutarse
A actitude do acusado durante o xuízo foi un dos elementos que máis impactaron aos presentes. Segundo as crónicas xudiciais, o home non amosou ningunha emoción. Nin arrepentimento, nin tristeza, nin sequera indiferencia. Simplemente, nada. Permanece sentado, coa mirada perdida, mentres os forenses describían o calvario da súa exparella. Os psicólogos que avaliaron á vítima coincidiron en que sofre un trastorno de estrés posttraumático severo. Non pode durmir, non pode saír á rúa sen sentir pánico, non pode recoñecerse no espello.
A defensa, pola súa parte, centrouse en atenuar a condena. Alegou que o acusado recoñece os feitos e que, dalgún xeito, colaborou. Pero a fiscalía sostén que a violencia exercida foi de unha crueldade extrema. A calificación inicial do delito é de asasinato en grao de tentativa coa agravante de xénero. A petición de pena é elevada. A sentenza coñecerase nas próximas semanas.
A dor que non se ve
Alén das queimaduras físicas, está o dano psicolóxico. Os informes periciais describen a unha muller que perdeu a súa identidade. Non só polo aspecto físico, senón pola imposibilidade de retomar a súa vida anterior. Traballaba, tiña amigos, proxectos. Todo desvaneceu no momento no que a gasolina ardeu. Agora vive recluída, con medo das miradas, con medo de todo. «Non é capaz de mirarse ao espello», resumiu un dos psicólogos. Esa frase, escoitada na sala, condensa toda a tragedia.
A rapaza non declarou no xuízo. Os especialistas recomendaron que non o faga para evitar unha revictimización.
