A ordenanza de terrazas da Coruña: nova convivencia ou fricción social?

O contexto urbano cambia e as terrazas están no centro do debate

As rúas da Coruña foron, durante anos, un escenario privilexiado para a convivencia de residentes, visitantes e negocios de hostalería. Porén, a recente revisión da normativa municipal sobre terrazas volveu poñer o foco nunha cuestión delicada: ¿como deben equilibrarse os intereses de quen xestiona bares e cafeterías, os de quen busca descanso nas súas vivendas e os do Concello como regulador do espazo público?

Esta nova ordenanza, que aínda agarda a aprobación definitiva, provocou un intenso debate na cidade. Máis alá dos aspectos técnicos ou sancionadores, no fondo latexa unha pregunta de maior calado: ¿pode unha regulación de terrazas contribuír a unha cidade máis ordenada e habitable, ou acaba castigando sen distinción a quen dinamiza a vida urbana?

Obxectivos da regulación: entre a estética e a orde pública

Por unha banda, o goberno local defende a necesidade de homoxeneizar a imaxe das terrazas, con especial atención a criterios estéticos e de accesibilidade. En liña coas tendencias vistas noutras cidades europeas, búscase evitar o “efecto selva” de mobiliarios dispares e espazos invadidos, que dificultan o paso e afectan á imaxe da cidade. Tamén se alude ao benestar veciñal, co ruído nocturno e a ocupación do espazo público como preocupacións recorrentes.

Porén, non son poucos os que ven nesta aposta pola uniformidade e a orde unha ameaza para a diversidade e a creatividade do sector hostaleiro. O temor a que as novas esixencias acaben afogando aos pequenos negocios, especialmente aqueles con menor marxe de manobra económica, está moi presente nas conversas da rúa.

O peso das sancións: ¿ferramenta de control ou risco de peche?

Un dos aspectos que máis controversia está a xerar é o réxime sancionador previsto. A contía das multas para quen incumpran a normativa foi cualificada por representantes do sector como “excesiva”. O debate non é trivial: nun contexto de recuperación económica aínda fráxil para moitos restaurantes e bares, a ameaza de sancións elevadas pode supoñer, para algúns, a diferenza entre a continuidade e o cese da actividade.

A cuestión das sancións tamén expón un dilema de fondo: ¿ata que punto lle corresponde á administración actuar con man dura para garantir o cumprimento das normas, e cando convén apostar pola mediación e o acompañamento, sobre todo cando se trata de cambios de calado no modelo de cidade?

Lecer nocturno e trato equitativo: un fronte máis na discusión

Especial atención merece o debate arredor dos locais de lecer nocturno. Algúns representantes municipais sinalaron que a nova ordenanza podería provocar unha discriminación indirecta cara este tipo de negocios, que adoitan operar en franxas horarias máis conflitivas e están suxeitos a unha presión veciñal engadida.

A percepción dun trato desigual respecto doutros segmentos da hostalería alimentou o malestar no sector, que reclama normas claras e predecibles para todos. O reto é maiúsculo: ¿como compatibilizar o dereito ao descanso coa supervivencia dunha oferta nocturna que, ademais de xerar emprego, contribúe ao atractivo turístico e cultural da cidade?

O papel das axudas e o apoio institucional

Outro punto de fricción ten que ver coas esixencias de adaptarse a novos criterios estéticos e de acondicionamento das terrazas. Dende o sector pediuse en numerosas ocasións que calquera obriga de reforma veña acompañada de algún tipo de axuda ou incentivo, especialmente para aqueles negocios que operan con marxes moi axustadas.