A outra cara da canícula: o calor extremo concéntrase nas montañas galegas

A imaxe do día e a realidade da emerxencia climática

A fotografía dun peregrino buscando refrixerio nunha fonte de Santiago, co mercurio rozando os 37 graos, converteuse no símbolo gráfico da xornada. Con todo, o que para moitos foi unha estampa estival digna de postal, para os servizos de emerxencia representaba unha variable máis dentro dun complexo crebacabezas meteorolóxico. A capital galega, a pesar de sufrir as consecuencias dunha canícula implacable, non era o foco principal de preocupación para os xestores da crise. Os ollos dos técnicos de Protección Civil estaban postos nas comarcas do interior, onde os termómetros non daban tregua e onde a poboación afronta maiores dificultades para escapar do rigor do asfalto e do cemento.

Do medio centenar de concellos ao mapa actual: o respiro non é para todos

Os datos facilitados polo sistema de alertas autonómico debuxan unha melloría relativa no panorama xeral. Do medio centenar longo de concellos que durante a fin de semana se atopaban no máximo nivel de atención por risco extremo, as previsións apuntan a 46 para o arranque da semana laboral. Esta redución, aínda que sensible e benvida, agocha unha disparidade xeográfica que merece unha análise detallada. A baixada de temperaturas máis acusada espérase nas zonas que se benefician da influencia do mar: o litoral da provincia de Pontevedra, o interior da Coruña e a fértil conca do Baixo Miño. En contraste, as zonas de montaña, coa súa orografía pechada e a súa maior altitude, continúan ancoradas no peor dos escenarios posibles. A alerta vermella persiste sen paliativos no centro de Lugo e no macizo de Ourense, dúas áreas onde a combinación de calor diúrno e a falta de arrefriamento nocturno converte a situación en especialmente perigosa para a saúde dos cidadáns.

Un mosaico de avisos: vermello, laranxa e amarelo sobre o mapa de Galicia

A organización dos avisos para as próximas horas configura un mosaico de precaucións que abrangue desde o perigo extremo ata a vixilancia moderada. Se a cor vermella se reserva para as zonas onde o fenómeno alcanza unha perigosidade excepcional, o nivel laranxa actúa como un importante recordatorio de que a calor segue a ser un inimigo a ter en conta. Este chanzo intermedio afecta ao interior das dúas provincias atlánticas, á comarca de Valdeorras e a boa parte da xeografía lucense, tanto na súa zona de montaña como no sur da provincia. O nivel máis baixo da escala, a cor amarela, queda circunscrito aos municipios que bordean o curso do río Miño na provincia de Ourense. Nestes lugares, o risco é menor, mais a vixilancia non debe relaxarse, pois as temperaturas seguirán sendo elevadas en comparación cos valores habituais para a época estival.

Do deporte federado á vida cotiá: o impacto tanxible das alertas

As consecuencias prácticas destas alertas son inmediatas e afectan á rutina de milleiros de cidadáns. Nos concellos englobados na alerta vermella, as autoridades decretaron a suspensión das competicións e adestramentos deportivos oficiais que se realicen ao aire libre durante o mediodía e a primeira franxa da tarde. Esta decisión, que pode parecer drástica, é unha mostra de como a administración busca protexer a saúde pública fronte a un fenómeno que non deixa marxe para a improvisación. Máis alá do ámbito federado, a recomendación implícita á poboación xeral é clara: evitar calquera esforzo físico innecesario nas horas de máxima insolación, hidratarse de forma constante e prestar especial atención aos colectivos máis vulnerables, como os anciáns, os nenos e as persoas con enfermidades crónicas. O peregrino que se refresca na fonte de Santiago convértese así nun espello da necesidade de adaptarse.