As máquinas volveron deterse na Casa de Baños de Ourense. A dirección xeral de Patrimonio solicitou o desprazamento da Policía Autonómica para facer efectiva unha paralización que o Concello desoíra, e o pulso entre as dúas administracións escala hora a hora. En poucos días, o caso xa acumula un derribo arrincado malia o requirimento autonómico, unha primeira paralización e agora unha intervención das autoridades.
Un protocolo activado a rexoubos
Volver parar. Iso fixeron este venres as máquinas que traballaban nos edificios traseiros do conxunto, uns traballos reanudados a pesar do requirimento de Patrimonio. A parada non chegou sola: para lograla houbo de solicitarse, conforme establece o protocolo previsto para estas situacións, o desprazamento da Policía Autonómica. A interrupción é, por agora, momentánea. Ese matiz preocupa.
Convén lembrar como se chegou ata aquí. O Concello iniciou a demolición esta mesma semana aproveitando o silencio administrativo, ignorando inicialmente o requirimento da dirección xeral de Patrimonio. Días despois, a consellería logrou unha primeira paralización dos traballos. E este venres chegou a terceira parada, xa con policía de por medio. Tres episodios en menos dunha semana. O ritmo di moito.
A ninguén se lle escapa o trasfondo institucional: a protección do patrimonio depende da Xunta, a escavadora é municipal. Cando as dúas administracións tiran en sentidos opostos, o protocolo queda como único árbitro dispoñible, e a súa activación revela algo grave. O desprazamento da Policía Autonómica non é un trámite decorativo. É a proba de que a palabra escrita deixou de bastar.
A dobre vara que denuncia o BNG
Quen siga o asunto desde a oposición non anda con rodeos. O portavoz do BNG, Luis Seara, cargou contra a actuación municipal cun argumento sinxelo: calquera particular que derribase un inmoble cun requirimento patrimonial en contra non sairía de comisaría. A comparación resulta incómoda precisamente porque é difícil de rebater. A un veciño esíxenselle papel, permiso e paciencia. A unha administración, ao parecer, non sempre.
Non consta, de momento, resposta municipal a esa crítica. O silencio tamén comunica, aínda que ninguén o asine.
A memoria, entre os entullos
Mentres as institucións se enredan, o dano xa se ve. O Centro Cultural Daniel Vázquez-Gulías difundiu unha comparativa elocuente: a un lado, o traballo de forxa da escaleira do edificio tal e como era, integrado na escaleirata; ao outro, eses mesmos ferros asomando entre os entullos da demolición. Non fai falta ser experto para entender que se perde aí. É artesanía. É historia material. E, sobre todo, é irreparable.
Poucas veces encaixa tan ben o tópico da cidade da auga. Ourense naceu ao redor das súas termas, creceu con elas e converteu a calor do subsolo en sinal de identidade, das Burgas ao cauce do Miño. A Casa de Baños forma parte desa xenealoxía. Que o seu derribo se decida en pleno agosto, con boa parte da cidade de vacacións, non parece casualidade. Tampouco axuda.
O que queda por resolver
Dificilmente pode darse por pechado un conflito coa palabra momentánea suspendida sobre a mesa. Quedan preguntas maiúsculas: reanudarase a demolición en canto a Policía Autonómica se retire? Abrirá a Xunta expediente sancionador? Quen responderá, se alguén responde, polo xa caído? A información dispoñible non o aclara, e aí está quizais a clave do asunto: a paralización garante o presente, non o futuro.
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. O segundo ao mando da Garda Civil en Lugo aparece sen vida nunha pista forestal de Baleira
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña