O ambiente festivo dunha verbena de primavera converteuse en angustia nunha parroquia de Monforte cando un veciño sufríu unha parada cardiorrespiratoria. O rápido reflexo dun axente da Garda Civil, que desfrutaba do evento fóra de servizo, evitou unha traxedía segura. Grazas á súa intervención, a vítima, un veterinario recentemente xubilado, pode hoxe reconstruír esa noite fátida.
A fronteira entre a festa e a traxedia
Pocas veces o destino actúa con tanta precisión. Era o 19 de abril, unha data marcada polo bo tempo e o inicio incesante das festas locais en numerosos puntos da xeografía galega. Nunha parroquia monfortina, unha orquestra animaba a velada. Faltiaba apenas media ducia de cancións para o peche, arredor das dez e media da noite, cando un veciño achegouse á pista acompañado da súa parella. A música sonaba a todo volume. De repente, o home despousouse no medio do campo. Non é menor o dato de que sufríu unha parada cardiorrespiratoria fulminante que, ademais, lle provocou un forte golpe na cabeza ao caer. O pánico apoderouse dos presentes.
Quen imaxinara que esa noite de celebración se transformaría nunha auténtica loita contra o reloxo? O afectado é un profesional veterinario moi coñecido na comarca da Ribeira Sacra, que colgou a bata hai uns meses tras unha dilatada traxectoria no servizo de saúde pública. A súa retirada laboral parecía o preludio dunha etapa de tranquilidade e descanso. Con todo, a fragilidade humana ten eses xiros bruscos que nos deixan completamente sen alento.
O reflexo do adestramento policial
Entre o público, totalmente alén a calquera turno de traballo, atopábase un cabo primeiro destinado no posto auxiliar da localidade. Disfrutaba da verbena xunto ao seu irmán, tamén membro do Instituto Armado destinado en Cataluña, e á súa nai. A ninguén se lle escapa que o instinto de protección e alerta non se desconecta nunca, nin sequera durante o tempo de ocio. Ao percatarse do inmenso tumulto que se formou diante do escenario, o axente achegouse con presteza para avaliar a situación que se estaba desenvolvendo.
O panorama era desolador. O home estaba completamente inconsciente sobre o chan, sangrando abundantemente a causa da ferida sufrida no cranio. Ante a extrema gravidade dos feitos, o gardián civil preguntou a gritos se había algún facultativo médico entre os asistentes. O silencio foi a única resposta audible entre a multitud. Convén lembrar aquí que, neste tipo de situacións críticas e especialmente no medio rural, os tempos de espera polos servizos médicos de emerxencia resultan determinantes. Cada segundo perdido pesa como unha losa de chumbo.
Resulta difícil manter o sangue frío ao ver como a cara do home ia adquirindo un temible ton azulado, un síntoma clínico inequívoco da falta de oxigenación no organismo. Sen dubidal nin un segundo, o axente tirou da súa formación profesional e comezou a practicar de inmediato as maniobras de reanimación cardiopulmonar. O certo é que a súa firme determinación conseguiu romper a barreira de parálise e shock que adoita afectar aos testemuños presenciais dun suceso tan traumático. Alí está a verdadeira clave da súa supervivencia.
A importancia das técnicas de reanimación
O dominio das técnicas de primeiros auxilios resulta absolutamente vital. Fontes do ámbito sanitario insisten de forma permanente en que unha intervención rápida e efectiva durante os primeiros minutos posteriores a unha parada multiplica de maneira exponencial as opcións de salvar unha vida sen secuelas graves. Nesta ocasión, a fortuna quixo que quen sabía como actuar estivese exactamente no lugar correcto. O axente non titubeou en absoluto á hora de empregar toda a súa forza nas compresións torácicas, mantendo o fluxo sanguíneo.
