Tras unha nova onda de mobilizacións contra o estatuto marco promovido polo Goberno central, a sanidade pública galega sufriu un revés que volve tensar os prazos de atención hospitalaria e ambulatoria. En apenas dous días, a incidencia da folga elevou a cifra de procedementos aprazados por enriba de 23.000, mentres centros de saúde como o de O Milladoiro, en Santiago, mostraban carteis que advertían á poboación de consultas suspendidas e servizos reducidos.
Servizos colapsados e citas que se adían
A protesta, que comezou con paros parciais en atención primaria e se trasladou con maior intensidade aos hospitais, deixou unha estela inmediata de operacións diferidas e probas diagnósticas reprogramadas. Fontes do sector sanitario calculan que a cifra de afectacións neses dous días supera as vinte mil intervencións e actuacións, un golpe directo á recuperación das listas de espera que, tras a pandemia, foran experimentando unha mellora progresiva en Galicia.
A semana de folga médica que se viviu a principios de decembro xa amosara a fragilidade do proceso de desatasco: aquel parón cortou en seco a tendencia á baixa e, desde entón, a xestión das axendas non logrou retomar o ritmo necesario para recuperar os tempos perdidos. Os profesionais denuncian que as condicións laborais, a sobrecarga e a falta de incentivos son factores determinantes que explican a resposta colectiva contra o texto proposto polo Goberno.
Nos centros de atención primaria, as imaxes de carteis nas portas volveronse habituais: citas anuladas, consultas telefónicas en substitución de visitas presenciais e derivacións retrasadas. Para os pacientes, sobre todo maiores crónicos e quen agardan probas diagnósticas, a consecuencia é palpable: incertidume, novas citas con semanas ou meses de espera e, nalgúns casos, empeoramento da enfermidade por demoras no diagnóstico.
A Xunta de Galicia e o Sergas activaron, segundo explicaron responsables de xestión, plans de continxencia para priorizar casos urxentes e vulnerables, pero recoñecen que o volume de procedementos aprazados obriga a reprogramacións que concentrarán actividade nas próximas semanas. A tensión entre manter os servizos esenciais e garantir o dereito á folga está no centro do conflito.
Un conflito con raíces estruturais e precedentes en Galicia
Non é a primeira vez que a sanidade galega se atopa nesta encrucillada. As listas de espera son un vello cabalo de batalla na comunidade; a pandemia disparounas e o que debía ser unha fase de recuperación quedou á mercé de tensións laborais recorrentes. No recordo están as mobilizacións doutros anos, cando a precariedade na Atención Primaria e a escaseza de persoal nos hospitais fixeron saltar as alarmas sobre a sustentabilidade do sistema.
O choque actual ten ademais un compoñente político: o estatuto marco impulsado desde Madrid pretende armonizar condicións laborais a nivel estatal, pero sindicatos e colectivos médicos leno como unha regulación insuficiente que non aborda déficits de plantilla nin ofrece solucións concretas para a carreira profesional e a negociación retributiva. En Galicia, onde a despoboación e o envellecemento marcan necesidades sanitarias singulares, esas carencias percíbense con maior intensidade nas comarcas rurais e na atención de cabeceiras pequenas.
En ámbitos hospitalarios, a sobrecarga acentúase pola acumulación de probas pendentes e pola necesidade de reubicar quirófanos para atender urxencias e casos prioritarios. Eses axustes disparan quendas extra e tensión entre profesionais, e alimentan o discurso sindical sobre a existencia dun problema estrutural que n
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.