Luis Rojas Marcos: o humor, clave para chegar ben

Luis Rojas Marcos, psiquiatra sevillano de ampla proxección internacional e autor de O agasallo dos anos. Claves para envellecer felices (HarperCollins), propón que a última etapa da vida pode vivirse con plenitude se se coidan a actitude e os hábitos. Aos seus 82 anos, ofrece receitas prácticas: humor, actividade física e adestramento da mente para enfrontar a vellez sen estigmas.

## Un agasallo que hai que cultivar

Rojas Marcos parte dunha evidencia científica: desde os 65 anos a tendencia emocional vira cara o positivo. O cerebro, di, favorece a retención de recordos agradables e a percepción optimista.

O autor, que se trasladouse a Nova Iorque en 1968 e desenvolveu alí a súa carreira, toma esta inclinación natural como unha oportunidade que convén potenciar. Subliña que gran parte das dificultades asociadas á idade proceden do prexuízo social sobre o “vello”.

No seu ensaio sostén que a valoración vital das persoas maiores é máis alta do que adoita crerse: arredor do 80% das que superan os 70 anos se califican cun notable cando se lles pregunta pola súa calidade de vida.

## Optimismo: predisposición e aprendizaxe

Para o psiquiatra, o optimismo ten unha dobre raíz: unha inclinación xenética e a posibilidade de aprendizaxe. Non é ingenuidade; é unha estratexia psicolóxica que hoxe se estuda con rigor desde a psicoloxía positiva, máis visible desde o ano 2000.

Rojas Marcos define o optimismo como unha forma de esperanza activa. Conta unha anécdota: en situacións extremas o que salva non é só o material, senón a actitude que se mantén.

Os seus consellos para “traballar” a vellez son concretos e aproveitables desde agora. Entre eles destaca a combinación de exercicio físico e esforzo mental diario.

• Exercicio: manter mobilidade e enerxía.
• Actividade intelectual: conversar, ler e buscar palabras incluso en soidade.
• Humor: coidalo como ferramenta emocional.
• Vínculos: compartir e non illarse.

## Memorias, estigma e unha despedida

Na entrevista, Rojas Marcos repasa recordos que definen a súa biografía: a figura da súa nai, os anos da mocidade tocando a batería e outros fitos que conserva con agarimo. Estes relatos ilustran a tese central: a memoria selectiva favorece o positivo.

O libro funciona ademais como unha especie de despedida intelectual. O autor advirte que a «vellez feliz» non debe ser un privilexio de poucos senón unha posibilidade traballada por cada persoa e pola sociedade.

Para reducir o estigma asociado ao envellecemento propón cambios culturais: revisar a linguaxe que menospreza o antigo, promover políticas que integren ás persoas maiores e fomentar a convivencia interxeracional.

A invitación final de Rojas Marcos é práctica: adestrar o sentido do humor, manter corpo e mente activos e comprender que envellecer ben require tanto actitude como hábitos. Esa combinación, sostén, é a que converte a idade nun verdadeiro agasallo.