Memorias por Lembrar

Os últimos acontecementos relacionados con memorias recordar xeraron un intenso debate na opinión pública.

Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

O impacto do libro de Juan Carlos I

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.

O libro ‘Memorias. Reconciliación‘, de Juan Carlos I (Planeta, 2025), converteuse nun ‘best seller’ incluso superior ao da señora Rowling cos seus sete volumes de aventuras de Harry Potter e os seus amigos.

Agora, nestes días, todo o mundo quere saber se realmente o Príncipe de España desde 1969, e o Rei Juan Carlos I desde 1975 foron os verdadeiros artífices da fase máis significativa da Transición.

Todos escoitamos, falamos e conxecturamos sobre o verdadeiro papel do hoxe Emérito, sobre se foi ou non o principal actor en tempos decisivos.

E a conclusión que pode extraerse das Memorias é que Juan Carlos estivo na primeira liña de protagonismo, e que soubo realizar, como piloto principal, o máis difícil para conducir a bo porto o proxecto de democratizar España.

O azar ten nos sucesos cotiáns unha maior ou menor influencia, pero neste caso pode dicirse que no minuto da morte de Franco, ás 5.00 a. m. do 20 de novembro de 1975, todo estaba atado e ben atado, segundo o xefe de Estado saínte.

Pocas horas despois, Juan Carlos I foi proclamado polas Cortes Españolas como Rei de España, con todos os poderes que tivera Franco para facer e desfacer.

¿Que ía facer con eles? Todo debía seguir igual: non se vía moito de bo no que estaba atado, e todo ou moito ía depender do que fixese o herdeiro autor das Memorias.

Nesa dirección e naquelas horas, pode dicirse que o primeiro grande acerto do moi novo monarca foi o de ser prudente.

Nada de cambiar de inmediato ao Xefe do Goberno, deixando así a Carlos Arias Navarro no seu elevado posto, sabendo que un personaxe tan franquista era decidido partidario do continuismo, incluso máis que o propio Luis Carrero Blanco que o precedera, morto nun atentado de ETA o 20 de decembro de 1973.

Nin sequera a presenza de Manuel Fraga no goberno Arias daba base para pensar na preparación dunha reforma limitada, como certificou cos seus sonoros pronunciamentos: «a rúa é miña» e «o timing o marco eu».

E de aí a máis sabia reacción do novo Rei: darse a coñecer entre todos os seus presuntos partidarios con viaxes continuas por España e unha especie de consagración internacional significativa, en xuño de 1976 en Estados Unidos, onde foi invitado do presidente Gerald Ford, e moi especialmente do seu secretario de Estado, Henry Kissinger, que seguiu tan de cerca as actuacións de Juan Carlos na súa intrincada movida política.

O resultado desa fortalecedora presenza entre os seus novos partidarios fíxolle subir ao Rei en popularidade.

As súas amplas aparicións ante o mundo enteiro convenceron a Arias, co resultado de que non tivo máis remedio que dimitir o 1 de xullo de 1976.