Microbios viaxando entre planetas: sobreviven en asteroides

Un equipo da Universidade Johns Hopkins demostrou en laboratorio que certos microbios poden sobrevivir a presións extremas propias de impactos planetarios e, en teoría, viaxar encapsulados en fragmentos rochosos entre mundos. O experimento, publicado en PNAS Nexus, utilizou a bacteria Deinococcus radiodurans para reproducir as condicións de eyección desde Marte e rexistrou supervivencia tras compresións de ata varios gigapascales.

Experimento y hallazgos principales

Os científicos someteron a bacteria a choques controlados encaixándoa entre placas de aceiro e disparando proxectís a gran velocidade. As colisións alcanzaron máis de 480 km/h, xerando picos de presión entre 1 e 3 gigapascales.

Os resultados sorprenderon aos investigadores. En moitos ensaios as células permaneceron viables e, en impactos de aproximadamente 2,5 GPa, sobreviviu preto do 60 % da mostra. Tamén se observou a activación de mecanismos de reparación xenética tras a compresión extrema.

O traballo foi coordinado por investigadoras como Lily Zhao e conta entre os seus autores co profesor K.T. Ramesh, que sinalou que estes datos reavivan a posibilidade de que a vida poida transferirse entre planetas adherida a fragmentos rochosos.

• Método: compresión por impacto entre placas de aceiro.
• Microbio usado: Deinococcus radiodurans, extremófilo resistente á radiación.
• Condicións: velocidades superiores a 480 km/h e presións de 1–3 GPa.

Implicaciones para la litopanspermia y entornos habitables

Os achados amplían a noción do que constitúe un contorno habitable para a vida tal e como a coñecemos. Se microbios poden resistir a eyección desde un planeta, a hipótese da litopanspermia volve colocarse sobre a mesa.

A litopanspermia postula que fragmentos de rocha —meteoroides ou asteroides— poden transportar vida entre corpos planetarios. Este estudo proporciona evidencia experimental de que o proceso de expulsión non sería necesariamente letal para algúns microorganismos.

Entre as consecuencias prácticas están:

• Revisar os rangos de presión tolerables polos extremófilos en modelos astrobiolóxicos.
• Incluir a posibilidade de transferencia biolóxica nos estudos de panspermia e nas misións de protección planetaria.
• Adaptar protocolos de esterilización para sondas que poderían recoller mostras en contornas con risco de contaminación cruzada.

Qué limita la interpretación y próximos pasos

Aínda que prometedor, o experimento non resolve todas as incógnitas. Quedan por estudar a exposición á radiación cósmica, o tempo de viaxe entre planetas e a reentrada noutro corpo celeste.

Os autores sinalan que a supervivencia durante a compresión é só unha peza do quebra-cabezas. A viabilidade real depende de múltiples fases: eyección, traxecto interplanetario e aterraxe ou impacto no mundo receptor.

Próximas líneas de investigación propostas incluyen:

• Simulacións integradas que combinen compresión, radiación e baleiro espacial.
• Ensaios con outros microorganismos e matrices minerais represent