O reloxo marcaba as doce do mediodía do venres cando o calendario interno do PSdeG selou o que moitos daban por feito: Miguel Fernández será a cara do socialismo lucense nas urnas do 23 de maio. Sen rivais, sen votación e sen sobresaltos. O proceso de selección para as grandes poboacións galegas onde o partido non goberna pechou o seu capítulo na capital do Miño cun nome sobre a mesa. E ese nome é o dun exalcalde de Ribadeo que xa coñece ben o peso do bastón de mando.
Un proceso en solitario que pon fin á especulación
Poucas veces un peche de candidatura xera tanto axitación previa para rematar con tan pouca sorpresa. O prazo concluíu sen que ninguén máis presentara documentación. Só Fernández. A maquinaria do partido abrira un cauce formal para designar alcaldables nos concellos de máis de 20.000 habitantes que non están baixo xestión socialista, e a resposta en Lugo foi nítida: aposta pola liderazgo anterior ou nada.
A ninguén se lle escapa que as últimas horas estiveran cargadas de rumoroloxía. Parte deses rumores, segundo trascendeu, circulaban en contornas do Partido Popular. Apuntábase a que unha concelleira do grupo municipal, figura veterana e respectada dentro da formación, podería ter dado o paso co respaldo da dirección autonómica do partido. Nada diso se materializou. O reloxo seguiu o seu curso. A folla en branco esperaba un segundo nome que nunca chegou.
Convén recordar aquí a posición desta concelleira mencionada nos rumores. Persoa de máxima confianza do exalcalde durante o seu mandato, e á vez próxima á cúpula territorial do PSdeG —onde figura unha exalcaldesa da cidade que hoxe exerce como parlamentaria autonómica e secretaria de Organización—, o seu perfil reunía todas as condicións para alimentar a especulación. Pero a política municipal ten os seus propios códigos, e neste caso a lealdade interna acabou pesando máis que calquera manobra.
O mapa socialista en Galicia: Lugo sen primarias, Ferrol con elas
O certo é que o deseño de candidaturas do PSdeG avanza con ritmos moi distintos segundo o territorio. Mentres que a capital lucense resólvese por consenso e falta de alternativas, na cidade departamental de Ferrol a cousa seguirá viva: aí se haberá primarias, con todo o que iso conleva de debate interno, campañas paralelas e exposición pública de discrepancias. Dous modelos de xestión interna, dúas realidades.
En Santiago de Compostela, pola súa banda, a maquinaria xa ten nome propio definido: Pedro Blanco encabezará a papeleta socialista na capital galega. Con estes movementos, o partido vai debuxando o seu taboleiro de cara aos comicios do próximo 23 de maio, unha cita na que cada praza municipal conta.
Basta con mirar a fotografía daquela xornada na que o PP rexistrou a moción de censura contra o seu goberno. Aí estaba Fernández, rodeado do seu equipo de concelleiros, cargos e militancia, nunha imaxe que dicía moito sobre o seu capital político dentro do grupo. Demasiado bagaxe como para quedarse fóra da partida.
O peso de ser exalcalde nunha carreira por volver
Difícil separar a figura de Fernández da súa traxectoria á fronte do Concello. Nado en Ribadeo en 1955, o seu percorreo pola política municipal lucense non é improvisado nin recente. Quen xa xestionou a complexidade dunha capital de provincia chega a esta candidatura coa vantaxe do coñecemento do terreo e co inconveniente de ter un historial escrutado ao milímetro polos adversarios.
Non é menor o dato de que o seu mandato previo rematou envolto en turbulencias políticas, incluída aquela moción de censura que cambiou o signo do goberno local. Volver presentarse supón, polo tanto, asumir o custo da memoria electoral e ofrecer respostas ao que non funcionou. Na política, as voltas nunca son balde.
A cifra fala por si soa: un candidato, cero rivais internos. Pero sería un erro confundir a falta de competencia coa ausencia de presión. O escenario que se debuxa a partir de agora é ben distinto ao dunha cabalgata triunfal. A rúa decidirá.
Era este o guión previsto desde o principio nas oficinas do PSdeG para Lugo? Todo apunta a que si. A maquinaria non deixou resquicio á improvisación, e os rumores de última hora diluíronse coa mesma rapidez coa que xurdiron. Agora chega a parte que de verdade importa: convencer a uns votantes que xa lle deron a súa confianza no pasado e que terán a última palabra sobre se lla renuevan. A candidatura está selada. O que ninguén pode selar é o resultado.
