O Porriño: revogan o despedimento exprés dun traballador por fichar mal coa app da súa empresa

O control horario converteuse nun terreo minado para as relacións laborais. Unha persoa empregada no sector do automóbil, destinada nas instalacións que unha destacada fundación do motor ten en O Porriño, viu roto o seu vínculo laboral de maneira fulminante tras ser acusada de fichar desde a aplicación da compañía cando aínda ía de camiño ao centro de traballo. Agora, esa decisión foi revogada tras evidenciarse un procedemento de cesamento escandalosamente rápido, segundo adiantou La Voz de Galicia.

O escrutinio do control horario dixital

O detonante deste conflito laboral afunde as súas raíces na dixitalización do rexistro de xornada. A empresa, profundamente vulnerada na súa confianza segundo a súa versión, someteu o empregado a un seguimento rigoroso durante dous meses. O obxectivo deste rastrexo non era outro que constatar un patrón recorrente: o traballador non agardaba a estar fisicamente dentro das instalacións para activar o fichaxe, senón que pulsaba o botón da aplicación móbil mentres o seu vehículo se aproximaba ao complexo de O Porriño. A ninguén se lle escapa que o control horario xera tensións constantes, especialmente cando as ferramentas tecnolóxicas permiten aos departamentos de Recursos Humanos monitorizar a localización da plantilla en tempo real.

Demasiado tempo vixiando a pantalla en lugar de mirar á cara. O uso de aplicacións de xeolocalización corporativas plantea un debate xurídico de enorme calado. Non é menor o dato de que moitas compañías do tecido industrial galego migrasen os seus sistemas de fichaxe tradicionais a plataformas móbiles, unha medida que inicialmente buscaba a modernización e a flexibilidade, pero que na práctica devirou nun mecanismo de vixilancia férrea. Neste escenario, a fronteira entre unha infracción disciplinaria grave e unha mera tolerancia administrativa vólvese difusa. A decisión de activar o rexistro a poucos metros da porta principal dista moito, a xuízo de quen asina, de constituír unha fraude maxúsculo, aínda que a empresa así o considerase.

O cómputo dun tempo irrisorio

Onde o caso adquire unha dimensión verdadeiramente polémica é na xestión da propia destitución. O departamento de Recursos Humanos da fundación do automóbil operou cunha celaridade pasmosa. A persoa investigada dispuxo dunha marxe de apenas 45 minutos para ler a carta de despedimento, asimilar os cargos que se lle imputaban e preparar a súa defensa antes de que o cesamento se fixese efectivo. Difícil imaxinar un escenario máis asimétrico. Por un lado, unha corporación con todos os seus recursos e a súa maquinaria xurídica engraxada; polo outro, un traballador ao que se lle esixe montar o seu linchamento de defensa en menos dunha hora de reloxo.

Esa desproporción temporal foi a greta por onde colapsou todo o expediente. A xurisdición social en España esixe o cumprimento estrito das garantías procesais, e os prazos para a audiencia previa do traballador non son unha mera suxestión administrativa. Cómpre lembrar que a doutrina xurisprudencial consolidou o principio de proporcionalidade e o dereito a unha defensa efectiva incluso nos procedementos disciplinarios máis expeditivos. Ao limitar o dereito de defensa a un cuarto de hora, a empresa do automóbil anulaba de facto calquera garantía legal.