Na pequena zona de Fillobal, parroquia de Triacastela, algo que parecía perdido volve a ter vida. O próximo 1 de abril abrirán de novo un bar e un albergue que, ata hai uns meses, eran os dous únicos servizos do lugar; ao fronte estarán Miguel Fernández e Ariana Montero, acompañados polo seu fillo Aiden. Para un lugar que conta con apenas unha decena de habitantes, a reapertura supón moito máis que un negocio: é un impulso para a vida comunitaria e para o tramo do Camiño Francés que atravessa este concello.
Unha aventura por partida dobre
Miguel non é un descoñecido do sector. Tras unha década traballando como camarero, afirma sentirse preparado para esta aventura que combina bar e aloxamento. «Estou emocionado», resume con sinxelidade. A parella levaba tempo coa idea de xestionar un albergue de peregrinos cando xurdiu a oportunidade de asumir tamén o bar colindante. Lonxe de amedrentar, decidiron apostar por un proxecto propio que responda tanto ás necesidades do veciño como ás dos que pasan polo Camiño.
O albergue, rehabilitado polos mesmos promotores e renovado con traballos de pintura feitos a man, ofrece literas distribuídas en tres habitacións, ademais dun dormitorio individual e outro dobre, unha configuración pensada para combinar confort básico e capacidade estacional. Paralelamente, o bar manterá boa parte da oferta tradicional —cafés, almorzos, tapas— pero con un xiro persoal: Miguel e Ariana preveñen poñer especial atención na carne de produción propia, procedente da súa pequena explotación, e na hospitalidade que lles caracterizou sempre.
«Moitos xa me dixeron que tiñan ganas de que abramos para poder vir a tomar o café», conta Miguel, coa naturalidade de quen coñece a cada veciño polo seu nome. Ese diálogo directo coa xente do lugar é unha das bazas do proxecto: en Fillobal, cada servizo que pecha deixa un burato difícil de cubrir, e volver a abrir significa recuperar un punto de encontro que ata agora se facía falta.
Raíces e paisaxe: por que O Solpor
O nome escollido, O Solpor, non é casual. Miguel e Ariana eran clientes habituais antes de dar o paso de xestionar o local e confesan que lles fascinaba a luz que se despregaba tras as montañas ao atardecer. «Sempre nos chamou a atención como quedaba a paisaxe cando se agochaba o sol; parécenos que o nome lle pegaba moito», relata Miguel. Incluso deseñaron unha imaxe con ese sol que se agocha tras as cumes, unha postal do rural galego que pretende acompañar a experiencia do visitante.
En Triacastela, como en boa parte de Lugo, a paisaxe é factor determinante: os peregrinos perciben unha Galicia que combina camiños anchos e bosques, aldeas con poucos veciños e establecementos que abren e pechan segundo a estacionalidade. Que O Solpor non requirira grandes obras —alén do acondicionamento interior e da pintura— facilita a súa entrada no circuito de servizos do Camiño. A falta de reformas estruturais maiores, os últimos retoques céntranse na posta a punto e no deseño dunha oferta amable e recoñecíbel.
Cabe lembrar que o albergue levaba pechado aproximadamente un ano e que o bar deixara de funcionar o pasado outubro. A dobre reapertura, polo tanto, non é só unha reapertura comercial: é a restitución de dous puntos que ata hai pouco eran referencia para veciños e camiñeiros. Nunha comarca onde a desaparición de servizos acelera o despoboamento, cada establecemento recuperado ten un efecto multiplicador na vida social do lugar.
Repercusións para Fillobal e para o Camiño
Os efectos serán visibles de inmediato. Coas Semana Santa á volta da esquina e a tempada alta de peregrinos en xurdimento, os responsables esperan que os primeiros en notalo sexan precisamente aqueles que recorren o Camiño Francés: «Xa se está notando, comezan a pasar peregrinos e miran para dentro para ver se estamos abertos», comenta Miguel. Un bar e un albergue operativos ofrecen ademais economía de paso: aloxamento, cociña e socialización, elementos clave para o peregrino e para o veciñado.
Para os residentes de Fillobal —unha comunidade con fogares dispersos e unha media de idade elevada na maioría destes núcleos— a reapertura funciona tamén como medida de cohesión. Os habitantes poden volver a dispoñer dun lugar para reunirse, tomar un café e, acaso, sostener unha conversa que doutro modo se perdería. Non é a primeira vez que pequenas iniciativas privadas se converten en salvavidas da vida rural galega, pero sí é sempre unha noticia que merece ser celebrada cando ocorre con sensatez e visión de futuro.
Por suposto, non faltan retos. A estacionalidade do Camiño, a xestión de turnos e permisos, e a necesidade de equilibrar prezo e calidade nunha economía local frágil estarán na axenda de Miguel e Ariana dende o primeiro día. Aínda así, o seu coñecemento práctico do sector e o arraigo local son elementos a seu favor. Ademais, a oferta de produtos da casa pode contribuir a crear unha clientela fiel, tanto entre veciños como entre peregrinos que buscan algo diferente da oferta estándar.
Nas próximas semanas, Fillobal medirá en primeira persoa o que significa recuperar un punto de vida. A apertura de O Solpor non resolverá por si soa os problemas estruturais da despoblación, pero sí devolve á aldea algo que nos mapas e nos relatos adoita perderse: voz e movemento. E para lugares como Triacastela, onde o Camiño segue sendo un motor cultural e económico, cada novo establecemento supón unha posibilidade máis para que o rural non deixe de ser tamén un lugar para vivir.
Pódete interesar:
