Ourense cruza a fronteira dos 600 euros: o aluguer convértese nun luxo para a clase traballadora

Aquí tes o artigo xornalístico reescrito cun enfoque completamente diferente, cumprindo con tódalas regras e restricións establecidas.

—

Un limiar psicolóxico que redefine a cidade

Que o prezo da vivenda en alugueiro en Ourense superase por primeira vez a barreira dos 600 euros non é unha simple estatística. É un síntoma dunha transformación silenciosa que está reconfigurando o mapa social da capital. Durante décadas, Ourense envorceuse de ser unha cidade asequíbel, un refuxio para mozos que empezaban e para familias con ingresos modestos. Ese relato, á luz dos últimos datos do Observatorio Galego da Vivenda correspondentes a maio de 2026, derrúbase. Cunha media de 614 euros por contrato asinado, a cidade entra nunha nova liga, a dos concellos onde o acceso a unha vivenda digna se converte nunha odisea para quen non superan o salario medio.

O dato non é anecdótico. Supón un salto de 36 euros respecto aos contratos asinados en xaneiro deste mesmo ano. En apenas cinco meses, o incremento foi constante e significativo, debuxando unha curva que non parece disposta a aplanarse. A pregunta que flota no ambiente é se este é o teito ou se, pola contra, Ourense se encamiña cara a prezos que ata hai pouco se consideraban exclusivos das grandes capitais galegas, como Vigo ou A Coruña.

O mercado paralelo das fianzas: un reflexo da realidade

Para entender a magnitude do fenómeno, non abonda con ollar o prezo medio. É necesario observar o volume de transaccións que se están a producir. Os datos de Facenda revelan que na provincia de Ourense se declararon 14.627 vivendas para alugueiro de longa duración en 2023, unha cifra que reflicte un parque de alugueiro que, aínda que significativo, se enfronta a unha presión demográfica e turística crecente. O número de fianzas depositadas nos primeiros cinco meses do ano —682— indica un ritmo de contratación sostido, o que suxire que a demanda non se arruga ante a suba de prezos, senón que se adapta a regañadentes.

O problema de fondo non é só que os alugueiros suban; é que o fan a un ritmo moi superior ao dos salarios. Mentres a renda media dos novos contratos dispara, os ingresos dos fogares ourensáns, ancorados en sectores como os servizos e a administración, non experimentan unha evolución paralela. Esta fenda converte o mercado inmobiliario nun embudo onde cada vez máis persoas quedan atrapadas: non poden comprar porque os prezos de venda tamén se elevaron, e non poden alugar porque o prezo mensual se come máis da metade do seu salario.

Quen pode permitirse vivir en Ourense?

Se tomamos como referencia un alugueiro de 614 euros, e aplicamos a regra financeira clásica de non destinar máis do 30% dos ingresos mensuais á vivenda, un fogar ourensán debería ingresar cando menos 2.046 euros netos ao mes para vivir sen afogos. Esta cifra está moi por riba do salario mediano da provincia, o que implica que unha parte crecente da poboación —mozos, traballadores precarios, familias monoparentais— se ve forzada a compartir piso, a buscar en concellos da área metropolitana ou a destinar unha parte excesiva da súa renda ao pagamento do alugueiro, comprometendo outros gastos esenciais como a alimentación, a educación ou o lecer.

Este fenómeno non é exclusivo de Ourense, mais aquí adquire unha dimensión particular. A cidade carece da oferta de vivenda pública abonda para actuar como contrapeso. A diferenza doutras urbes que activaron plans de emerxencia habitacional ou de regulación de prezos, Ourense parece avanzar cara a un modelo de mercado completamente liberalizado, onde a oferta e a demanda ditan unhas regras que deixan fóra aos perfís máis vulnerables.