Ourense prepárase para un xuízo que transcende o meramente penal. Un celador do Complexo Hospitalario de Ourense será xulgado o próximo mes de xaneiro por presuntamente bicar sen consentimento a unha compañeira de traballo durante a quenda de noite. A Fiscalía solicita dous anos de prisión por un delito de agresión sexual, unha petición que comparte a acusación particular. A audiencia preliminar, celebrada este mércores na Praza 2 da Sección Penal, concluíu sen acordo. Demasiado tempo para unha resolución que non chega.
Os feitos remóntanse ao 6 de xullo de 2023. Segundo o escrito de acusación do Ministerio Público, ambos os traballadores atopábanse realizando a quenda de noite no CHUO. A vítima, unha muller que tamén prestaba servizos no centro hospitalario, saía dun ascensor para trasladar un ingreso a planta. Foi entón, sempre segundo a versión da Fiscalía, cando o acusado, sen mediar palabra nin obter permiso, colleulle a boca coas mans e deulle un bico na mesma.
Un xesto que, aos ollos da lei, constitúe un atentado contra a liberdade sexual da denunciante. A cifra fala por si soa: dous anos de prisión e tres de afastamento. A acusación particular eleva a mesma pena. Non parece casualidade que o caso chegase tan lonxe sen que as partes alcanzasen un acordo.
Un escenario habitual, un delito silenciado
O ocorrido no CHUO non é un caso illado. O ámbito hospitalario, como tantos outros contornos laborais, é escenario de condutas que, aínda que a miúdo se minimizan, teñen consecuencias penais. Un bico non consentido non é unha confianza malinterpretada; é, segundo o Código Penal, unha agresión sexual. A xurisprudencia é clara ao respecto: calquera acto de contido sexual realizado sen o consentimento da outra persoa pode ser constitutivo de delito.
Aí está a clave. O consentimento non se presume, outórgase. E neste caso, segundo a acusación, non existiu. A defensa do celador, previsiblemente, tratará de rebaixar a intensidade dos feitos ou cuestionar a versión da denunciante. Pero a Fiscalía sostén que o bico foi imposto, que a vítima non puido evitalo e que o acusado actuou con plena conciencia do que facía.
A celebración da audiencia preliminar sen acordo indica que as posturas están moi afastadas. Difícil que un pacto procesual puidese pechar o caso antes de chegar a xuízo. Agora será un tribunal quen decida.
A quenda de noite e a vulnerabilidade
Os feitos ocorreron durante a quenda de noite, un horario no que o persoal é reducido e a supervisión, menor. Quen traballou nun hospital sabe que esas horas teñen unha dinámica particular. Menos testemuñas, máis confianza entre compañeiros, unha certa sensación de impunidade que ás veces se traduce en comportamentos inapropiados.
A vítima saía do ascensor para trasladar un ingreso a planta. Un xesto rutineiro, unha tarefa máis dentro da cadea de coidados. Nese instante, segundo a acusación, o celador interceptouna e bicouna. Sen mediar palabra. Sen preguntar. Sen esperar resposta.
Non é menor o dato de que ambos eran compañeiros de traballo. O ámbito laboral, cando se produce unha agresión sexual, engade unha capa adicional de complexidade. A vítima debe seguir acudindo ao mesmo lugar, cruzarse co agresor nos corredores, manter a profesionalidade mentres o trauma se enquista. Por iso a Fiscalía pide tamén a prohibición de aproximarse á denunciante durante tres anos.
Un xuízo que marca precedente
O caso chegará a xuízo en xaneiro, e farao nun contexto social e xudicial cada vez máis sensible ás agresións sexuais. A reforma do Código Penal, coñecida como lei do só si é si, puxo o consentimento no centro do debate. Xa non se trata de se houbo violencia ou intimidación; abonda con que non houbese consentimento para que exista delito.
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.