Ourense, o refuxio galego para a terceira idade que xa é referencia

A provincia de Ourense conseguiu o que parecía imposible nunha comunidade autónoma que arrastra un déficit crónico en recursos para maiores. Con 181 centros e 7.222 prazas xeriátricas operativas, pulveriza a súa propia marca histórica e sitúase por riba dos estándares que marca a Organización Mundial da Saúde. Un fito que cobra especial relevancia nun territorio cun dos padróns máis envellecidos de Europa.

Un tecido asistencial sen precedentes

Os últimos rexistros oficiais non deixan lugar a dúbidas. Ourense rompeu unha barreira que parecía inalcanzable. As residencias e centros de día da provincia suman xa 7.222 prazas, unha cifra que non só supera as ratios recomendadas internacionalmente, senón que consolida este territorio como o gran refuxio galego para a terceira idade. A cifra fala por si soa.

Non é menor o dato de que, ademais do xa operativo, hai proxectos en marcha que apontoan aínda máis esta posición. En Ourense capital e Verín, iniciativas privadas e sociais están en fase de desenvolvemento. A elas súmanse as 16 residencias e centros de día promovidos pola Xunta noutros concellos da provincia, algúns xa rematados ou a piques de rematar. En total, máis de 750 novas prazas que se incorporarán ao sistema nos vindeiros meses.

Cómpre lembrar que este crecemento non é froito da casualidade. A provincia leva anos adaptando a súa estrutura asistencial a unha realidade demográfica que non admite demora. Mentres outras zonas de Galicia e de España loitan por manter servizos básicos para os seus maiores, Ourense apostou por unha rede capilar que cobre tanto as cidades como o mundo rural.

A excepción ourensá no mapa galego

O verdadeiro valor destas cifras evidénciase ao observar a radiografía do resto de territorios galegos. A comunidade autónoma arrastra un grave déficit estrutural para atender o reto demográfico. Un desaxuste que se agrava ano tras ano e que ameaza con desbordar un sistema que non termina de atopar o equilibrio entre oferta e demanda.

Fronte a ese panorama, Ourense eríxese como a excepción. A provincia non só cumpre, senón que supera as ratios que a Organización Mundial da Saúde considera óptimas para garantir unha atención digna e de calidade á poboación maior. Un logro que adquire dimensións de xesta se se ten en conta que falamos dun dos territorios máis envellecidos do continente europeo.

Aí está a clave do modelo ourensán. Mentres noutras provincias se debate sobre a falta de prazas, as listas de espera interminables e a precariedade dos servizos, aquí conseguiuse blindar a atención a un colectivo que representa unha porcentaxe moi elevada do censo. Non parece casualidade que o sector privado e as entidades sociais sigan apostando por abrir novos centros na provincia.

Máis de 750 novas prazas no horizonte

Os proxectos en desenvolvemento non son unha promesa afastada. As 750 prazas adicionais que se sumarán ás xa existentes responden a unha planificación que combina a iniciativa pública, a privada e a do terceiro sector. En Ourense e Verín, os novos centros están en distintas fases de execución. No resto da provincia, as 16 actuacións impulsadas pola Xunta avanzan a bo ritmo.

Difícil atopar en Galicia un despregamento similar. A combinación de residencias e centros de día permite cubrir un abano amplo de necesidades, desde a atención residencial permanente ata os servizos de estadía diúrna que facilitan a conciliación e o apoio ás familias coidadoras. Unha rede que, ademais, xera emprego e fixa poboación nun territorio castigado polo despoboamento.