CONTIDO:
O columnista Manuel Herminio Iglesias asina desde Seixo-Albo unha reflexión publicada en La Región o 11 de marzo de 2026 na que denuncia o papel daqueles que respaldan a actual escalada bélica. Iglesias sitúa a orixe do conflito nas decisións de líderes como Donald Trump e Benjamin Netanyahu, e advirte das consecuencias de converter intereses económicos e xeoestratéxicos en xustificación para a guerra. O autor reclama ademais unha revisión da memoria histórica para entender por que certos apoios son, ao seu ver, máis interese que patria. O artigo combina crítica política, lembranza histórica e un chamamento ao respecto do dereito internacional.
Na súa columna, Iglesias non oculta a súa condena ao réxime teocrático iraniano, ao que cualifica de ditatorial e responsable de graves vulneracións de dereitos humanos, especialmente na represión das mulleres. Porén, subliña a incoherencia de quen só sinala determinados réximes mentres outros, con intereses estratéxicos ou económicos, quedan fóra do ataque público. Ese dobre raseiro, escribe, alimenta unha política exterior selectiva na que a moral serve ás veces como cobertura de decisións interesadas.
Para ilustrar a hipocrisía dos patriotas que hoxe xustifican a intervención, Iglesias remite á historia recente de España e aos acordos militares cos Estados Unidos asinados durante a ditadura de Franco. Segundo lembra, aquel pacto permitiu a instalación de bases norteamericanas a cambio de axudas que paliaron a miseria da posguerra: leite en po, algún subministro alimentario, material militar e vehículos. Aquela cesión de soberanía, argumenta, vendeuse como un mal necesario para garantir a estabilidade interna, pero consolidou unha relación asimétrica que hoxe segue marcando decisións.
O columnista advirte de que vivimos nun tempo no que as grandes potencias, amparadas na súa propia interpretación da lei ou en argumentos de seguridade, vulneran as normas internacionais cando lles convén. Esa instrumentalización do dereito internacional, que segundo Iglesias se utiliza para defender intereses económicos e estratéxicos, abre un período de incerteza e risco para a convivencia entre estados. A ausencia dunha resposta coherente e multilateral, insiste, favorece a lóxica do máis forte.
No seu texto tamén se fixa na presenza de líderes relixiosos ao lado de actores políticos belixerantes, unha estampa que, para el, revela a tentación de lexitimación moral baixo a que se agochan decisións militares. Iglesias critica que a retórica bíblica e as pregarias se utilicen para vestir conflitos que obedecen a criterios xeoestratéxicos e comerciais. Esa alianza, sostén, provoca un divorcio entre o que predican moitas confesións e o que na práctica acaban avalando.
O autor dedica atención a quen no Estado se proclaman patriotas e defenden aliñamentos automáticos con potencias estranxeiras. Ese discurso de adhesión incondicional, engade, converte á cidadanía en súbditos de políticas alleas á soberanía e á legalidade internacional. Chama a atención sobre o risco de que unha sociedade democrática interiorice postulados que serviron historicamente para xustificar intervencións e sometementos.
Iglesias expón que a única vía para evitar unha escalada aínda maior é o respecto estrito ás normas que, tras a Segunda Guerra Mundial, marcaron a nova orde internacional. Recuperar eses principios implica, segundo o columnista, non só denunciar as violacións dos dereitos humanos alí onde ocorran, senón tamén desenmascarar os falsos profetas que, baixo a bandeira do patriotismo, promoven intereses de clase ou de Estado alleos ao ben común. A esixencia democrática, conclúe, pasa pola coherencia e por unha política exterior sometida á lei.
O texto
