Un 30% dos xoves plantexase deixar as redes sociais, pero, segundo un estudo recente, a maioría só o consegue de forma temporal en 2026, sobre todo en momentos puntuais como exames, e os intentos de abandono adoitan fracasar porque a vida social e laboral continúa ancorada nesas plataformas. En Galicia e no resto de España moitos xoves desconectan durante días ou semanas, pero volven para evitar o illamento e manter vínculos. A razón non é tanto unha fraxilidade individual como a propia arquitectura do ecosistema dixital, deseñado para captar e reter a atención.

Os datos sinalan que a abstinencia de aplicacións como TikTok ou Instagram mantense algúns días e, en casos máis conscientes, algunhas semanas, pero rabe rara vez se converte nunha saída definitva. Os que o intentan describen cambios de humor, sensación de perda de información e medo a quedar fóra dos círculos sociais. A reincorporación adoita xustificarse pola necesidade de estar ao día da vida dos amigos, o acceso a oportunidades laborais ou simplemente por non perder contacto con grupos escolares e comunitarios.

Investigacións e profesionais da saúde mental alertan de que a inmersión prolongada nas redes pode asociarse con problemas como depresión, ansiedade, confusión e baixa autoestima, especialmente entre adolescentes. Estes efectos non xorden do nada senón en interacción coa arquitectura algorítmica que prioriza contidos polarizantes e reforza a procura de recompensas instantáneas. O resultado é unha dinámica de picos e caídas de dopamina que reforza condutas repetitivas e dificulta o control voluntario do uso.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O termo «adicción» emprégase con frecuencia, pero varios expertos advirten de que non abonda para explicar a complexidade do fenómeno. Máis que unha dependencia exclusivamente individual, o que se manifesta é un patrón de consumo sostido por intereses económicos, prácticas industriais e marcos sociais que normalizan a sobreexposición. É dicir, non só hai un problema clínico senón tamén un entramado tecnolóxico e comercial que incentiva a continuidade do uso.

Desde unha perspectiva sociolóxica, as redes deixaron de ser meros complementos para converterse no contexto no que se constrúen relacións, carreiras e cidadanía. Isto transforma a forma en que se configura a identidade persoal e colectiva: o eu mídese en «gústame», seguidores e visibilidade, e os incentivos para permanecer conectados entrelázanse con incentivos laborais, culturais e políticos. Neste sentido, o debate sobre o desenganche excede o psicolóxico e entra na esfera do civilizatorio.

Frente a esta realidade, especialistas recomendan combinar estratexias individuais con respostas institucionais. A nivel persoal, medidas como establecer horarios sen pantallas, desactivar notificacións, usar aplicacións de control do tempo e fixar obxectivos concretos de desconexión mostran eficacia na práctica. Pero estas actuacións teñen límites se non se acompasan de políticas públicas que regulen algoritmos, reforcen a transparencia das plataformas e obriguen a medidas de protección para menores.

En Galicia, como noutras comunidades, multiplicáronse iniciativas de alfabetización dixital en centros educativos e asociacións para ensinar a xestionar o tempo en pantalla e a interpretar de forma crítica os contidos. Estas accións buscan dotar a adolescentes e familias de ferramentas prácticas, aínda que os profesionais subliñan que a educación debe ir acompañada de regulación e de cambios no deseño dos produtos dixitais. Sen cambios estruturais, as solucións individuais seguirán sendo parches fronte a un sistema que favorece o consumo.

A saída, conclúen observadores e terapeutas, esixe unha dobre vía: responsabilidade colectiva para redefinir o papel das plataformas na vida pública e vontade individual para recuperar espazos fóra da ollada permanente. Non se trata só de apagar dispositivos, senón de repensar como queremos que a tecnoloxía interaccione coa escola, o traballo e a convivencia. Ata que esa conversación pública avance, moitos xoves seguirán intentando desconectar e atopando cada vez máis difícil manterse fóra do circuito.