Un estudo publicado o 10 de marzo de 2026 en Faro de Vigo revela que unha parte significativa da xuventude española contempla eliminar as aplicacións dos seus teléfonos, aínda que ese abandono adoita ser temporal: preto do 30 % dos enquisados intentouno, pero moitos volven pasado un tempo. A investigación, centrada en usuarios novos e adolescentes, atribúe este retorno non tanto a unha falta de vontade individual como a unha estrutura social e tecnolóxica que penaliza a vida fóra dos circuítos dixitais. En Galicia e no resto do Estado, a inmersión nas redes non é só un hábito, senón unha condición vinculada ao acceso á información, ás relacións e ás oportunidades.

Segundo o reportaxe, quen intentan desconectarse resisten durante días ou semanas —a miúdo en períodos concretos como exames— e logo reanudan a súa actividade para evitar a sensación de exclusión. A experiencia de illamento aparece como o motivo máis citado para volver a plataformas como TikTok ou Instagram: abandonar as redes implica perder contactos, visibilidade e canles de comunicación que xa forman parte do tecido social cotián. Esa contradición entre o desexo de reducir o tempo diante da pantalla e a necesidade de pertencer explica en boa medida a dificultade para manter a desconexión.

Os autores do artigo citan tamén resultados coincidentes en traballos previos que asocian o uso intensivo de redes con síntomas de depresión, ansiedade ou baixa autoestima en adolescentes. Lonxe de ser exclusivamente un problema clínico, estas consecuencias insírense nun proceso máis amplo que combina efectos neurolóxicos —os picos e déficits de dopamina asociados ao consumo— con factores sociais e económicos que empurran á permanencia. Así, moitos especialistas prefiren falar non só de adición, senón dun fenómeno complexo que require respostas en varias esferas.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O deseño mesmo das plataformas agrava a situación: algoritmos que priorizan a atención, métricas que monetizan o tempo de uso e modelos publicitarios que dependen de datos masivos convérten aos usuarios no produto. Esa lóxica industrial do «consumo» dixital transforma hábitos en fluxos constantes de información e entretemento, e dificulta os intentos individuais de moderación. Non é simplemente un problema de autocontrol, senón dun entorno que incentiva a permanencia mediante recompensas inmediatas e contidos hiperpersonalizados.

Desde unha perspectiva sociolóxica, a dixitalización fixo da pertenza ás redes un requisito práctico e simbólico. O tecido laboral, educativo e relacional integra cada vez máis canles dixitais que son imprescindibles para a participación plena na vida pública. Para quen renuncian a esas plataformas sen alternativas eficaces, o custo non é só emocional, senón tamén material: risco de quedar fóra de círculos profesionais, informativos ou comunitarios que hoxe discorren en boa medida en liña.

Perante esta complexidade, as solucións que proponen os especialistas combinan medidas individuais e políticas públicas. A nivel persoal, establecer límites de tempo, desactivar notificacións e practicar desconexións programadas pode reducir a dependencia momentaneamente, pero os expertos advirten que esas estratexias son insuficientes se as plataformas non adoptan cambios na súa arquitectura. No ámbito regulatorio, hai demandas crecentes para que se limiten prácticas de deseño persuasivo e se fomente a transparencia nos algoritmos e no tratamento de datos.

O sistema educativo e as familias tamén teñen un papel destacado na mitigación do problema: alfabetización dixital crítica, formación en benestar emocional e espazos de lecer alternativos axudan a que adolescentes e mozos xestionen mellor a súa relación coas redes. Ao mesmo tempo, organismos públicos e organizacións civís reclaman políticas que equilibren dereitos dixitais, protección de menores e responsabilidade empresarial, unha demanda que comeza a aparecer con máis forza en debates europeos e estatais.

Que un porcentaxe notable de mozos intente desconectarse e non consiga mantelo subliña que estamos ante un desafío colectivo máis que individual. A convivencia coas redes é un rasgo definitorio da modernidade, pero tamén plantea preguntas sobre os límites da súa influencia na saúde mental e na cohesión social. Mentres tanto, a experiencia relatada no reportaxe do 10 de marzo convida a mirar máis aló do xuízo moral e a deseñar respostas que combinen educación, regulación e cambios no deseño das plataformas para que a opción de vivir con menos redes deixe de ser un luxo para converterse nunha alternativa viable.