Resurrection Fest: cando a música se converte nunha experiencia colectiva

Máis que un festival: a maxia de compartir catro días de adrenalina

Viveiro transformouse estes días no epicentro dunha celebración que transcende o simple concerto. Miles de persoas, chegadas desde os recunchos máis remotos do planeta, convertérono as praias e escenarios do Resurrection Fest nun laboratorio de emocións compartidas. O que comezou como unha aposta pola música extrema consolidouse como un fenómeno social onde o colectivo supera o individual. A enerxía que desprenden estes encontros non se mide en decibeis, senón en miradas cómplices, abrazos espontáneos e esa sensación única de pertencer a algo máis grande ca un mesmo.

Detrás das cancións que retumban nos altofalantes hai historias de sacrificio, ilusión e, sobre todo, de comunidade. Para moitos, este festival non é só unha data no calendario, senón un ritual anual que marca o ritmo dos seus veráns. Chegar ata aquí implica semanas de aforro, coordinar transporte con descoñecidos ou incluso vender un ril para comprar entradas no mercado negro. Pero cando o primeiro acorde de guitarra eléctrica resoa no escenario principal, todos os sacrificios quedan xustificados. A música, neste contexto, actúa como pegamento social: une a persoas que, noutro contexto, xamais se terían cruzado na vida.

A economía da festa: cando o lecer xera riqueza local

O impacto do Resurrection Fest vai moito máis alá dos catro días de festival. Hoteis ao completo, restaurantes con colas interminables e comercios locais que dobran os seus ingresos nunha soa semana son só a punta do iceberg. Segundo datos da organización, cada asistente deixa na comarca unha media de 500 euros durante a súa estancia, unha inxección directa á economía rural que contrasta coa tendencia de concentración de riqueza nas grandes urbes.

Pero non todo é de cor rosa. A masificación ten o seu lado escuro: prezos inflados nos aloxamentos, saturación dos servizos públicos e, ás veces, tensións cos veciños. Algúns residentes de Viveiro manifestaron o seu malestar polo ruído nocturno ou o aumento do tráfico en días puntuais. Con todo, a maioría recoñece que o balance final é positivo. «Ao principio había receo, pero despois de ver como se dinamiza a zona, ata os máis escépticos terminamos apoiando o festival», comenta un hostaleiro da zona que prefire manterse no anonimato.

Por que este festival atrae a xeracións que non viviron a época dourada do rock?

Nunha época dominada polo streaming e os algoritmos de recomendación musical, o Resurrection Fest segue fiel á súa esencia analóxica: carteis físicos, colas para ver os artistas e esa sensación de exclusividade que só dá vivir o momento. Os organizadores souberon ler o pulso dunha xeración que, aínda que naceu con Spotify baixo o brazo, anhela experiencias tanxibles, efémeras e, sobre todo, compartidas.

O curioso é que o público non só está formado por adolescentes con camisetas de bandas dos anos 80. Hai familias enteiras, grupos de amigos que repiten edición tras edición e incluso xubilados que descubriron o metal na súa xuventude e agora viaxan para revivir esa etapa. «Aquí non veño ver a unha banda, veño sentirme nova outra vez», confesa unha asistente de 65 anos mentres axusta os auriculares de protección fronte ao escenario principal.

A programación deste ano apostou por un equilibrio entre lendas do xénero e novas promesas, demostrando que o metal non é un reducto do pasado, senón un movemento vivo que se reinventa constantemente. Bandas como as que encabezan o cartel xa non son só ídolos musicais, senón referentes culturais que traspasan xeracións.