Roberto López, o lucense que desafía o teito do mundo

Hai quen vive mirando ao chan. E hai quen, como este montañeiro de Lugo, atopa o seu fogar a 8.000 metros de altitude, onde o aire se volve escaso e cada paso é unha batalla. Con 58 anos, Roberto López leva media vida perseguindo cumes que para a maioría son só puntos nun mapa. A súa última obsesión: o Makalu, a quinta montaña máis alta do planeta, cos seus impoñentes 8.485 metros. Non o conseguiu aínda. Pero a historia, como el mesmo conta, non remata aí.

A cordilleira do Himalaia converteuse no seu particular miradoiro. Alí, entre nubes e xesos perpetuos, este lucense forxou unha carreira de conquistas que inclúe cumes como o Manaslu, de 8.163 metros. Pero tamén, e quizais máis importante, atopou un xeito de mirar ao mundo con outros ollos. Os seus, afeitos á inmensidade, non se renden facilmente.

Un erro a 8.250 metros

A primeira vez que intentou coroar o Makalu, en 2025, todo se torceu cando apenas o separaban dúas horas do cume. Foi a 8.250 metros de altitude. Unha decisión errónea, un cálculo que fallou por minutos, e o osíxeno que quedaba nas bombonas volveuse insuficiente. Demasiado preto. Demasiado lonxe. Aquela escena, tan próxima ao obxectivo, converteuse nun revés que aínda hoxe lembra con amargura.

Pero Roberto López non é dos que se renden. No seu segundo intento, hai apenas unhas semanas, foi unha grave afonía o que o apartou do soño. A 8.000 metros, calquera incidencia multiplícase por cen. Unha simple molestia de gorxa pode converterse nunha trampa mortal. Sábeo ben. Por iso, cando o corpo dixo abonda, el escoitou. Non foi un fracaso, insiste. Foi unha experiencia máis nunha dilatada carreira de ascensións.

Máis alá do cume

O certo é que este montañeiro lucense non viaxa só pola gloria. Cada expedición ao Himalaia ten tamén un propósito solidario. Sempre que pode, aproveita as súas estadías en Nepal para axudar aos nenos que sofren enfermidades graves. Pequenos xestos que, naquelas latitudes, poden significar a diferenza entre a vida e a morte. Non é menor o dato: mentres outros buscan récords, el reparte esperanza.

A vida a 8.000 metros é outra cousa. O corpo sofre, a mente ténsase, e calquera descido págase caro. Pero tamén hai momentos dunha beleza sobrecolledora. Amenceres sobre o teito do mundo. Silencios que pesan como o chumbo. E esa sensación, difícil de explicar, de estar máis preto do ceo que da terra. Aí está a clave.

A espiña do Makalu

O Makalu segue sendo esa espiña cravada. Non é para menos: é a quinta montaña máis alta do mundo, e a súa ascensión está considerada unha das máis técnicas e perigosas do Himalaia. Pero Roberto López non perde a esperanza. Con 58 anos, sabe que o tempo corre, pero tamén que a experiencia é unha arma poderosa. Cada erro aprendido, cada revés superado, achégase un pouco máis a ese cume que se lle resiste.

Mentres tanto, segue adestrando nas montañas de Lugo, onde todo comezou. Desde alí, planifica a súa próxima aventura. Porque, como el mesmo di, a 8.000 metros calquera incidencia multiplícase por cen. Pero tamén a determinación. E a súa, a deste lucense que vive preto do ceo, parece non ter límites.

A pregunta queda no aire: cando volverá intentalo? Quen o coñece sabe que a resposta é só cuestión de tempo. Porque hai soños que, por máis que se resistan, merecen ser perseguidos ata o final. Incluso se iso significa vivir sempre un pouco por riba das nubes.