Dúas figuras habituais nos debates parlamentarios do lado esquerdo do taboleiro político español, Gabriel Rufián e Irene Montero, puxeron en marcha contactos para estudar unha candidatura conxunta cara ás próximas eleccións xerais. O proxecto farase público nun acto previsto para o 9 de abril en Barcelona, onde ambos intervirán xunto ao exdiputado Xavier Domènech baixo o lema “Que hai que facer?”. Á espera de confirmación oficial sobre a estrutura e o alcance do fronte, a iniciativa abre interrogantes sobre a reordenación da esquerda á marxe do PSOE.
Un acto en Barcelona para presentar “Que hai que facer?”
A convocatoria na capital catalá non é inocua. Barcelona e Cataluña foron escenario de experimentos de confluencia que deron forma a candidaturas con proxección estatal, e a presenza de Rufián —portavoz de Esquerra Republicana no Congreso— achega un compoñente nacionalista e catalán que complica e ao mesmo tempo enriquece o proxecto. O formato da presentación, na que tamén participará Xavier Domènech, suxire a vontade de combinar discurso social con reclamacións sobre modelo territorial e dereitos civís.
“Que hai que facer?”
Fontes achegadas aos promotores explican que se trata de abrir un debate público sobre alternativas á actual polarización entre o PSOE e a dereita, e de ofrecer unha proposta que aglutine sensibilidades desde a esquerda do Partido Socialista. Aínda non se precisou se a iniciativa será unha marca electoral propia, unha coalición de partidos ou unha candidatura de independentes e activistas. Os próximos días servirán para despexar o formato e o grao de integración de forzas territoriais, un aspecto crucial se se quere competir con solvencia en circunscripcións como Barcelona, Madrid ou as galegas.
En termos simbólicos, a alianza entre Rufián e Montero rompe moldes. Rufián é unha voz recoñecida pola defensa do republicanismo catalán en clave negociadora co Estado; Montero, pola súa banda, é unha das caras máis visibles do espazo morado e mantén vinculación con militancias feministas e movementos sociais. Xuntar ambas traxectorias constitúe un intento deliberado de mesturar axenda social e plantexamentos de configuración territorial, algo que pode ser cómodo para algúns votantes e un escollo para outros.
Que significa “á esquerda do PSOE”?
Falar de candidaturas “á esquerda do PSOE” remite a anos de copiosas disputas por espazo electoral e pola hegemonía do discurso progresista. Non é a primeira vez que aparecen propostas destinadas a vertebrar un fronte alternativo: desde as confluencias que xurdiron tras 2015 até as coalicións autonómicas que intentaron sumar forzas fronte ao bipartidismo. Con todo, o mapa actual ten matices distintos. A experiencia recente de gobernos de coalición co PSOE, os acordos puntuais no Congreso e a guerra cultural do país redefiniron prioridades e recelos.
En Galicia, por exemplo, esa reconfiguración chega con antecedentes propios: a irrupción de En Marea, a consolidación do Bloque Nacionalista Galego como espazo de esquerdas con matices nacionalistas e as alianzas puntuais con Unidas Podemos deixaron claro que calquera iniciativa estatal debe negociar con realidades autonómicas moi distintas. Unha candidatura unitario-estatal debería, por tanto, acordar candidaturas e mensaxes adaptados a cada comunidade, e en Galicia iso pasa por entender a forza do BNG e a singularidade do voto municipalista.
Os analistas consultados por este diario lembran que confluir non é sinónimo de sumar automaticamente votos; a xestión do relato e das listas será determinante. A inclusión de figuras vinculadas ao independentismo catalán xunto a referentes estatais de Podemos plantea a
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.