Daniel Fernández Vargas, coñecido no mundo do grafiti e da muralística como Seek, ten 32 anos e unha historia que non encaixa nos tópicos. Diagnosticado aos 17 de hipertensión arterial pulmonar —unha patoloxía grave, progresiva e potencialmente mortal—, este mozo de Baiona fixo da pintura o seu oficio e, segundo relata, tamén un apoio para sobrellevar a súa enfermidade. Hai catro anos recibiu un transplante de pulmóns que lle devolveu unha vida con limitacións, pero vida ao fin.
Un partido de baloncesto que o cambiou todo
O diagnóstico chegou en plena adolescencia deportiva. Seek xogaba ao baloncesto con crecente seriedade, case con vocación profesional, cando o corpo comezou a avisalo. «Lembro perfectamente a primeira vez que notei que algo non ía ben. Foi nun partido, empecei a sentirme mareado e vía todo literalmente nubrado, non podía apreciar nada», conta o artista. A situación foi a peor. «Un día deses caín esnaquizado no banco», lembra.
A ninguén se lle escapa o que supón semellante golpe a esa idade. Dezasete anos, un futuro deportivo por diante e, de súpeto, unha enfermidade rara e severa cuxa tradución práctica era, naquela época, un prognóstico reservado. Demasiado peso para calquera.
Do grafiti á parede: a arte como refuxio
Curiosamente, o mesmo ano do diagnóstico marcou tamén o comezo doutra paixón. Seek comezou entón a interesar polo grafiti, e aquilo que naceu como unha vía de escape foi gañando peso ata converterse en algo máis. O que moitos consideran unha afección calleira transformouse, cos anos, nunha linguaxe propia, nunha forma de estar no mundo a pes das circunstancias.
Hoxe o muralismo é a súa profesión. Leva sendo de forma profesional apenas desde hai un ano e medio, e o seu traballo pódese ver en parroquias como Parada, no veciño Nigrán, onde deixou constancia do seu oficio en forma de grandes superficies de cor. Do grafiti ao mural hai un paso, si, pero tamén un cambio de escala e de ambición: a rúa dá paso a encargos, e a firma clandestina convértese en obra pública que todos poden ver.
O transplante que abriu unha nova etapa
En 2022, catro anos atrás, chegou o fito que reordenou a súa vida: un transplante pulmonar. A operación non lle devolveu a saúde dun adolescente san, pero si a posibilidade de seguir adiante. A enfermidade segue aí, no horizonte, coas súas restricións, e o artista mesmo recoñéceo: a súa vida continúa, aínda que con algunhas limitacións. Non é menor o dato. O transplante non é un final feliz de película, é unha convivencia nova con regras distintas.
Quen coñeza o mundiño da arte urbana nas Rías Baixas sabe que non sobra ninguén e que cada traxectoria como a de Seek ten algo de afirmación: a de que a creación non entende de diagnósticos. O seu caso demostra, na práctica, que unha enfermidade non ten por que frear unha paixón.
Baiona, Nigrán e unha arte que se queda no territorio
A xeografía do seu traballo é profundamente local. Baiona é a súa casa; Nigrán, un dos escenarios onde os seus murais xa forman parte da paisaxe. Nunha comarca como o Baixo Miño, onde a arte pública foi gañando presenza nos últimos tempos, a figura dun muralista profesional cunha historia así suma capas ao relato cultural da zona. Non é só unha historia de superación: é a dun artista que traballa, que cobra pola súa obra e que deixa pegada permanente nas paredes do seu contorno.
A cifra fala por si soa: profesional desde hai ano e medio, cun trasplante recente e unha enfermidade crónica polo medio. Poucas veces o oficio de muralista se sostivo sobre unha traxectoria tan esixente.
Queda por ver ata onde chegará Seek, pero o seu exemplo plantea unha pregunta que vai máis aló do Baixo Miño: cantos talentos se perden cada ano por non atopar, coma el atopou na pintura, esa vía de escape?
