Uns 150 actores e actrices afeccionados, de todas as idades, levaron este sábado o teatro ao corazón do rural palense. O festival Son d’Aldea trasladouse á aldea de Coence, en Palas de Rei, onde ata 16 escenas recrearon a vida e os costumes do século pasado entre castiñeiros e carballos, ante decenas de visitantes que se sumaron unha vez máis a esta defensa da esencia do mundo rural.
Os casais, protagonistas da edición
A xornada reivindicou o papel dos casais como transmisores da riqueza patrimonial do campo galego. Non é unha homenaxe menor. Quen coñece a historia da Galicia do século XX sabe que estas familias sostiveron boa parte da vida das aldeas, e o festival quixo poñerlles nome propio nesta edición, co teatro como fío condutor.
O sábado pechaba un programa que arrancara o venres con relatorios centrados en recordar as orixes do bravú e en analizar precisamente a figura dos casais. Do debate pasouse á representación. Do papel, ao camiño de terra.
Teatro que esixiu recuperar o territorio
A posta en escena non se limitou a montar un tablado. As representacións esixiron unha recuperación previa de espazos degradados ou esquecidos: camiños, sendeiros e mesmo unha fonte volveron usalos os veciños e visitantes grazas a un traballo colectivo. Aí está, quizais, a clave do festival. Non só se conta o patrimonio; vólvese camiñar.
Os soutos e carballeiras de Coence transformáronse así en escenarios naturais onde se representaron escenas con títulos evocadores doutra época. Algunhas aludían directamente á condición dos casais: «A lei da man do amo», «A doutrina» ou «A renda en cartos» retrataban as relacións de dependencia dun tempo non tan afastado. Outra peza, «Polo Santo Andre», remitía á época do ano na que moitas familias casais debían deixar a casa onde servían e marchar en carro con todas as súas pertenzas. A imaxe di moito por si soa.
Unha viaxe colectiva pola memoria
O festival presentouse como unha viaxe pola memoria grazas ao traballo conxunto da comunidade. Intérpretes de todas as idades compartiron escena, o que converteu cada representación en algo máis que teatro: unha transmisión xeneracional directa. Os maiores encarnaron en moitos casos o que viviron; os máis novos, o que apenas coñecen de oídas.
E un ano máis, o público respondeu. Decenas e decenas de visitantes acompañaron e apoiaron esta defensa do rural palense, confirmando que Son d’Aldea se consolidou como unha cita sinalada na comarca da Ulloa. O respecto cara ao pasado, co teatro como vehículo, segue atopando público.
O patrimonio que non se apaga
O certo é que a riqueza que aflora no rural galego non se extinguiu, e xornadas como a de Coence demóstrano. Non fan falla grandes teatros nin grandes presupostos. Abondan uns castiñeiros, unha fonte recuperada e veciños dispostos a contar o que saben.
Queda a pregunta de ata onde pode chegar este formato. Se un festival é quen de mover a centos de persoas ata unha aldea para ver como se vivía hai medio século, quizais o patrimonio rural teña máis futuro do que ás veces se presupon. A memoria, ben contada e ben representada, segue a atraer público. E en Palas de Rei, este sábado, comprobárono unha vez máis en primeira fila.
Con información de medios galegos
Novas Relacionadas
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña
Invierte en el Paraíso del Caribe
Únete a los inversores inteligentes que ya están generando rendimientos del 12% anual con Salado Golf & Beach Resort en Punta Cana
Solicitar Información Gratuita