A luz como coartada: cando o sol non explica o inexplicable

O 15 de xullo de 2025, un sinistro vial na estrada CG-4.2, ao seu paso por O Rosal, cobrouse a vida de Brais Otero, un motorista que circulaba por unha vía que, segundo as circunstancias do momento, debería ter sido perfectamente visible para calquera condutor atento. Con todo, o que podería ter quedado como un tráxico accidente máis nas estatísticas da sinistralidade galega converteuse nun caso xudicial que pon sobre a mesa unha pregunta incómoda: ata onde pode chegar a escusa do encandechamento solar?

O condutor implicado, un varón de Murcia que permaneceu oito días en paradoiro descoñecido tras o sinistro, alegou ante a autoridade xudicial que a posición do sol lle impediu ver o motorista. Pero os elementos recollidos durante a investigación apuntan nunha dirección moi distinta. Ás 16.37 horas daquela xornada de xullo, o astro non se atopaba diante do parabrisas, senón desprazado cara á dereita da traxectoria do vehículo, unha posición que, segundo os expertos en seguridade vial, non xera un encandechamento crítico para a condución.

A xeometría do engano

Resulta chamativo que, en pleno século XXI, con toda a tecnoloxía dispoñible para reconstruír accidentes e analizar as condicións de visibilidade, aínda se recorra a un argumento tan manido como o do sol cegador. A reconstrución realizada polos investigadores demostra que, no tramo exacto onde ocorreu o sinistro, a luz solar incidía lateralmente, sen afectar de xeito determinante ao campo visual do condutor. Os reflexos captados nas imaxes tomadas un ano despois, á mesma hora, corroboran que calquera persoa ao volante podía distinguir perfectamente a silueta dunha motocicleta aproximándose.

Non é a primeira vez que nos tribunais galegos se escoita esta xustificación. A xurisprudencia española foi clara en numerosas ocasións: o encandechamento solar pode ser considerado un factor atenuante en circunstancias moi específicas, pero nunca unha eximente completa cando existen outros elementos que apuntan a unha condución neglixente. Neste caso, a fuxida do condutor durante máis dunha sena auxiliar á vítima engade un compoñente ético que transcende o meramente xurídico.

A fuxida como proba de conciencia

Quizais o aspecto máis perturbador deste suceso non sexa a colisión en si mesma, senón a reacción posterior do implicado. Oito días desaparecido, sen presentarse ante as autoridades, sen preocuparse polo estado da persoa á que arrolara. Unha conduta que, aos ollos de calquera observador, denota unha preocupante falta de empatía e, posiblemente, a conciencia de ter cometido algo máis ca un simple erro de cálculo ao volante.

Os accidentes de tráfico son, por desgraza, unha constante nas nosas estradas. Pero cando quen os provoca decide eludir a súa responsabilidade e agocharse, a traxedia transfórmase nun acto de cobardía que merece un reproche social aínda maior. A fuxida non só agravou a situación emocional da familia da vítima, senón que tamén atrasou a investigación e sementou dúbidas sobre a versión do condutor.

O valor da reconstrución forense

A labor dos equipos de investigación neste tipo de sinistros resulta fundamental para desmontar coartadas pouco sólidas. A fotografía tomada un ano despois do accidente, á mesma hora e no mesmo lugar, converteuse nunha proba gráfica de enorme valor. Mostra un sol desprazado, sen capacidade para cegar a un condutor que mire cara adiante, e desmonta a principal defensa do imputado.

Únete a la conversación

En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.

Crear cuenta gratis Ya tengo cuenta →