A brisa temperá do Atlántico aínda non secara o orballo dos muros de pedra cando, apenas entrou a mañá, unha colisión entre un turismo particular e un vehículo de grandes dimensións alterou de golpe a rutina nas inmediacións da zona residencial de Agra. O golpe seco, repentino, retumbou con unha violencia inusitada e desatou de inmediato o silencio dos que, dende as vivendas próximas, presintiron o principio de algo moito peor que un simple choque. A rotura do depósito de combustible do automóbil converteu o amago do sinistro nunha alerta de máxima precaución para todo o entorno do litoral pontevedrés.
Quen se asomara a esas ventás na plena franxa horaria matinal puido contemplar unha escena cargada de tensión. O impacto propiciou que se derramara unha cantidade importante de gasolina sobre o asfalto da vía, un fluxo escuro e escorregadizo que avanzaba temerariamente cara ás reixas da canleira urbana. Era mércores. Un día calquera que, en cuestión de segundos, estuvo a punto de converterse nunha catástrofe de proporcións incalculables.
O factor que ditou a sentencia: a rapidez da maquinaria humana
Difícil imaxinar un desenlace peor do que finalmente se materializou. O arsenal de emerxencias que se concentró no perímetro do sinistro falou, por si só, da magnitude do pavor que provocou a colisión. Ao lugar despáronse unidades de extinción de incendios forestais, efectivos de protección civil e varios vehículos de asistencia sanitaria de urxencia. O bosque e o núcleo costeiro, a escasos metros, contiñan a respiración.
O líquido inflamable puido atopar unha chispa letal. Un escape fortuito, un punto de fricción, incluso un motor aínda quente bastaría para que as chamas se cebasen coa carrocería destrozada do turismo e, por se non fose suficiente, ameazaran saltar á vexetación. A ninguén se lle escapa que nas xornadas estivais o risco de propagación dun incendio destas características na plena zona de tránsito multiplícase de forma exponencial.
A orde táctica dos servizos de rescate evitou o desastre maior. Os equipos despregados aplicaron de inmediato protocolos de contención para evitar que a gasolina continuara filtrándose no subsuelo. Taparon reixas, levantaron cordóns de seguridade e illaron o perímetro cunha celeridade que, ao xuízo de quen coñece a fondo estes dispositivos, foi absolutamente determinante.
Un punto negro das arterias do Morrazo
A comarca do Morrazo, atenazada entre o mar e as montañas, padece dende hai lustros un innegable problema de saturación nas súas vías de comunicación. As carreiras que enlazan os distintos núcleos litorais da ría de Vigo non sempre están á altura do imparable volume de tráfico que as atravessa cada tempada alta. O tránsito de vehículos pesados compartindo espazo con turismos, motocicletas e autobuses é unha bomba de reloxo permanente. A cifra fala por si soa: decenas de avisos cada tempada estival neste mesmo trazado.
Sobre as dez da mañá, o tramo onde se produciu a colisión soporta unha das cargas máis pesadas de mobilidade de toda a zona. Veciños que se desprazan aos seus postos de traballo, camións de reparto, transporte urbano intermunicipal e turistas que buscan as praias da ría. Unha mestura volátil que, á máis mínima distracción ou fallo mecánico, desemboca en consecuencias gravísimas.
Tampouco axuda a configuración xeométrica de determinados cruces. A sinalización horizontal, en moitos tramos, atópase visiblemente deteriorada polo constante paso de vehículos e o rigor do clima atlántico. Convén lembrar que a DGT xa alertou en informes anteriores sobre a sinistralidade nestas arterias da rede secundaria galega. Non parece casualidade que os accidentes con vehículos pesados se concentren en puntos moi específicos da xeografía do Morrazo.
