Un niño de velutinas sementa a preocupación ás portas da romaría do San Mateo de Monforte Nota: "nido" tradúcese como "niño" (favo) en galego, e "siembra" como "sementa".

A poucos días de que o campo de A Parte, en Monforte, acolle unha das romarías máis multitudinarias da comarca, un episodio inquietante puxo o foco sobre a seguridade do contorno: a presenza dun niño de avespas velutinas xunto a un dos camiños de acceso ao recinto, nunha árbore situada preto do río Cabe.

A alarma non é teórica. Un veciño xa sufriu as consecuencias de primeira man cando, xunto a un grupo de amigos, acudiu ao lugar para reservar un espazo onde celebrar a comida da súa cuadrilla durante as festas. As picaduras, que lle afectaron na nuca e na cara, parecían nun principio leves, pero en cuestión de minutos o seu estado agravouse e quen o acompañaron decidiron trasladalo ao hospital comarcal de Monforte. Alí permaneceu en observación e, tras recibir o tratamento oportuno, a súa evolución foi favorable.

A resposta institucional, a examen

O incidente desatou ademais unha polémica paralela: a percepción de que a administración non reacciona coa celeridade que o caso esixiría. Os compañeiros do afectado relatan que contactaron cos distintos canais habilitados para este tipo de emerxencias, incluído o 112 e a Policía Local, e que a resposta que recibiron foi que, ao tratarse dun contorno natural afastado de vivendas, o caso non revestiu carácter urxente.

A argumentación xera dúbidas razoables. Debe a distancia ás vivendas ser o criterio decisivo cando o niño está precisamente nun punto que concentrará en poucos días a unha gran afluencia de público? A velutina, cuxa expansión é un problema recoñecido en Galicia, pode representar un risco serio para persoas alérxicas, e as picaduras múltiples en cabeza e rostro son especialmente delicadas mesmo para quen non o sexa.

Unha praga que esixe protocolos adaptados

O caso de Monforte ilustra unha carencia máis ampla: a loita contra a avespas asiática avanzou moito no terreo técnico —existen incluso métodos que usan exemplares marcados con diminutos chips como guías ata o seu propio niño—, pero a xestión dos avisos cidadáns en zonas rurais segue mostrando gretas. Cando a prioridade se establece só en función da proximidade a núcleos de poboación, quedan fóra do radar lugares que, en datas sinaladas, se converten en puntos de concentración humana.

As festas do San Mateo reúnen cada ano a un numeroso público neste paraxe natural xunto ao Cabe, un marco que forma parte do seu atractivo pero que tamén multiplica a exposición a riscos como este. A petición da cuadrilla afectada é clara: que o niño sexa retirado antes da celebración.

A lección que deixa este episodio vai máis alá dun susto puntual. Se as administracións queren que os veciños colaboren denunciando niños de velutina, a resposta a eses avisos debe ser áxil e proporcionada ao risco real, non só á ubicación xeográfica. Que fixese falta unha picadura e un traslado hospitalario para que o asunto saíse á luz di pouco da eficacia do sistema; que a romaría estea á volta da esquina convérteo, ademais, nun asunto urxente.