A UDC enfróntase a un burato financeiro de 19 millóns: ¿un síntoma do sistema universitario galego?

A sostibilidade económica das universidades públicas volve estar no centro do debate. Desta vez, o foco sitúase na Universidade da Coruña (UDC), que, segundo os datos dispoñibles, arrastraba un desequilibrio orzamentario preto dos 19 millóns de euros ao peche do exercicio 2024. Unha cifra que, máis aló do dato concreto, convida a reflexionar sobre a saúde financeira do sistema universitario galego no seu conxunto.

Un déficit que non é flor dun día

O saldo negativo detectado non responde a unha única causa, senón á acumulación de varias frontes abertas durante anos. As contas da institución académica coruñesa reflexan tensións que veñen de lonxe, e que o actual equipo de goberno universitario herdou como lousa difícil de levantar. Aínda que se aplicaron medidas correctoras, o burato persiste, o que suxire que as solucións estruturais aínda están lonxe de acadarse.

A pregunta que xorde é inevitable: ¿pode unha universidade pública funcionar con normalidade arrastrando semellante desaxuste entre ingresos e gastos? A resposta, a tenor do que ocorre noutras comunidades autónomas, é que non. Cando as contas non cadran, as consecuencias acaban chegando: recortes en investimentos, conxelamento de cadros de persoal, dificultades para manter infraestruturas ou, no peor dos casos, intervención por parte das administracións competentes.

O contexto galego: un padrón que se repite

Galicia conta con tres universidades públicas: a UDC, a Universidade de Santiago de Compostela (USC) e a Universidade de Vigo (UVigo). As tres viviron episodios de tensións financeiras nos últimos anos, aínda que con distinta intensidade. A USC, por exemplo, logrou equilibrar as súas contas tras un plan de saneamento que implicou axustes internos e unha maior colaboración coa Xunta. A UVigo, pola súa banda, mantivo un perfil máis estable, aínda que non exento de sobresaltos.

Neste escenario, o caso da UDC resulta paradigmático. A institución coruñesa foi historicamente a que máis dependeu dos orzamentos autonómicos, ao ter unha menor capacidade de xeración de recursos propios. A investigación, a transferencia de coñecemento e os ingresos por matrículas non sempre logran cubrir os gastos estruturais, especialmente nun contexto de inflación crecente e de incremento dos custos enerxéticos e salariais.

¿Que hai detrás dos números?

Máis aló da frialdade das cifras, o déficit de 19 millóns oculta realidades concretas. Por unha banda, o incremento dos gastos de persoal, que nas universidades públicas representa entre o 70% e o 80% do orzamento total. Por outra, a necesidade de manter ao día unhas infraestruturas que, en moitos casos, arrastran décadas de antigüidade e requiren investimentos millonarios.

A isto engádese a dificultade para axustar os ingresos á evolución dos gastos. As transferencias da Xunta, aínda que foron medrando, non sempre o fan ao mesmo ritmo que as necesidades reais. E os ingresos por matrícula, lonxe de ser unha fonte de financiamento significativa, vense condicionados polas políticas de bolsas e pola propia capacidade económica das familias.

Un debate que transcende o local

O caso da UDC non é un feito illado. En toda España, as universidades públicas arrastran problemas de financiamento crónicos. A pandemia agravou a situación, ao disparar os gastos en dixitalización e en medidas sanitarias, e ao mesmo tempo reducir os ingresos por actividades presenciais. Pero a raíz do problema é anterior: un modelo de financiamento que non termina de adaptarse ás necesidades reais do sistema universitario.

Deja tu comentario Cancelar

Tu email no será publicado. Los comentarios se revisan antes de aparecer.

Comentario *

Nombre *

Correo electrónico *

Web

Guarda mi nombre, correo electrónico y web en este navegador para la próxima vez que comente.

No rellenar este campo

Δ